«Ου παντός πλειν εις Κόρινθον», είχε επισημάνει ο Στράβων, δεν μπορούσε δηλαδή ο καθένας να ζήσει στην Κόρινθο («Γεωγραφικά», VIII, 378).Γιατί η κόρινθος στην όπως στην ελληνική έτσι και στην ρωμαική της φάση είναι ''αφνειός'' δηλαδή πλούσια.Απαιτεί έξοδα και ενέχει παρεκτροπές.
-Οτι μπορεί να κάνει το μυαλό μας να ξε-blogg-άρει!!!
by Ap.Sfirakis
Ως Αλκυονίδες μέρες λέγονται από τους Έλληνες συνηθέστερα ημέρες του Ιανουαρίου κατά τις οποίες επικρατεί ωραίος καιρός με ηλιοφάνεια. Η ονομασία αυτή είναι αρχαία ελληνική και προέρχεται από τον Αριστοτέλη. Οι ημέρες αυτές έλαβαν το όνομά τους («αλκυόνιαι») από το μύθο της ελληνικής μυθολογίας τον σχετικό με το θαλάσσιο πτηνό Αλκυόνη, που αποτελεί την αλληγορική σημασία του ομώνυμου αστέρα Αλκυόνη των Πλειάδων που φέρεται με το όνομα του πτηνού.
Carel Pieter Brest van Kempen 2004
Ο αστέρας Αλκυόνη κατά την εποχή αυτή μεσουρανεί κατά τις εσπερινές ώρες και επομένως κατά τις ανέφελες νύκτες του Ιανουαρίου είναι ορατός στο σύμπλεγμα των Πλειάδων, ως κορωνίδα της Πούλιας, κατα τη δημώδη έκφραση, που σημαίνεται ως προς το ζενίθ, στην ψηλότερη περιοχή του ουράνιου θόλου. Εξ αυτού του απλού φυσικού γεγονότος όλες οι συνεχόμενες ημέρες που είναι ορατός ο αστέρας Αλκυών ήταν πολύ φυσικό να ονομασθούν Αλκυονίδες.
Από καθαρά μετεωρολογική άποψη, οι αλκυονίδες ημέρες ως ημέρες καλοκαιρίας εξηγούνται από το γεγονός ότι στο γεωγραφικό πλάτος που βρίσκεται η Ελλάδα μέχρι το γεωγραφικό πλάτος κυρίως της βορειοανατολικής Ευρώπης, κατά την περίοδο του χειμώνα παρατηρείται υψηλή βαρομετρική πίεση (εξίσωση πίεσης) με συνέπεια αφενός να μη δημιουργούνται άνεμοι και αφετέρου ο καιρός να είναι μεν ψυχρός αλλά και ηλιόλουστος, λόγω της αντικυκλωνικής κατάστασης.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε χρόνο υπάρχουν Aλκυονίδες ημέρες. Υπάρχουν και έτη που έλειψαν τελείως, όπως το 1947, αλλά και οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης και διάρκεια αυτών δεν είναι σταθερές. Συνηθέστερα όμως καλύπτουν σχεδόν το δεύτερο ήμισυ του Ιανουαρίου. Παρόλα αυτά, άλλοι επιμένουν να αποδίδουν τη διάρκειά τους σε διάστημα 14 αίθριων ημερών, από τις 15 Δεκεμβρίου έως 15 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα, στην καρδιά του χειμώνα.
Herbert James Draper Halcyone 1915
Οι σχετικοί μύθοι είναι πολλοί και σε όλες τις εκδοχές τους μιλούν για τους θεούς, που προσέφεραν τις μέρες αυτές στο πουλί Αλκυόνη, στο οποίο μεταμόρφωσε ο Δίας την Αλκυόνη, κόρη του θεού των ανέμων Aιόλου μετά το θάνατό της, ώστε να μπορεί να γεννά τα αυγά του στα βράχια των αλκυονίδων νήσων χειμώνα κι όχι άνοιξη.
Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν παρατηρήσει τις λίγες μέρες καλοκαιρίας που παρουσιάζονται το χειμώνα. Είναι μέρες ηλιόλουστες χωρίς σύννεφα και ανέμους Αλκυονίδες Μέρες (Halcyon Days): Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν παρατηρήσει τις λίγες μέρες καλοκαιρίας που παρουσιάζονται το χειμώνα. Είναι μέρες ηλιόλουστες χωρίς σύννεφα και ανέμους.
Η ονομασία τους προήλθε από τις αλκυόνες που τις μέρες αυτές γεννούν. Οι «Αλκυονίδες ημέρες» τοποθετούνται στο χρονικό διάστημα από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου εκάστου έτους, με μεγαλύτερη συχνότητα το διάστημα 15-31 Δεκεμβρίου και 16-31 Ιανουαρίου.
Η αλκυόνη φθάνει τα 18 εκατοστά σε μήκος, έχει κοντά και λεπτά πόδια
Όπως λοιπόν μας λέει ο μύθος, η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης. Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κήυκα.Η ένωσή τους ήταν τέλεια κι ένιωθαν τόσο ευτυχισμένοι, ώστε να νομίζουν ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι. Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών. Ο Κήυκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας. Τόσο πολύ το πίστεψαν πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα, με αυτό τον τρόπο προκάλεσαν τους Θεούς και ιδιαίτερα τον Δία. Όταν το έμαθε ο Δίας θύμωσε τόσο που μια μέρα που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά έριξε κεραυνό και το τσάκισε, με αποτέλεσμα αβοή8ητος καθώς ήταν να πέσει στα μανιασμένα κύματα ο Κήυκας να πνιγεί.
Όταν έμαθε η Αλκυόνη το γεγονός πήγε με αγωνία στ’ ακρογυάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό, το μόνο όμως που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό, άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα, μερόνυχτα θρηνούσε τον χαμό του αγαπημένου της. Ο Δίας στο τέλος την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί.
Ένα πανέμορφο πουλί που πήρε το όνομά της, και το οποίο ζει κοντά στη θάλασσα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο χαμένος Κήυκας..Το μαρτύριό της όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της.
Η Αλκυόνη ψάχνει τον Κήυκα-Πίνακας του Herbert James Draper
Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη, δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα, να κοπάζουν οι άνεμοι, να ζεσταίνει την πλάση ο ήλιος, μέχρι να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της από μέσα.
Η ΓΚΑΛΕΡΙ ROYAL-ATHENA GALLERIES THΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ ΞΑΝΑΧΤΥΠΑ!!!!
Η ΓΚΑΛΕΡΙ ΚΛΕΠΑΤΑΠΟΔΟΧΟΣ ΠΟΥ ΞΕΠΟΥΛΗΣΕ ΤΙΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΤΟ 1990
Ένας Ελληνικής καταγωγής συνταγματάρχης, θα παραδώσει σήμερα στον Έλληνα γενικό πρόξενο στη Νέα Υόρκη το μεγάλο τμήμα ρωμαϊκής σαρκοφάγου που κατασχέθηκε από γκαλερί της Νέας Υόρκης. Πρόκειται για τον αναπληρωτή περιφερειακό εισαγγελέας του Μανχάταν, Mathew Bogdanos, γνωστό από την προστασία των ιρακινών αρχαιοτήτων κατά τον πόλεμο στο Ιράκ. Ο κ. Bogdanos θα παραδώσει στον κ. Κωνσταντίνο Κούτρα το αρχαίο που είχε εξαχθεί παράνομα από τη χώρα μας σε ειδική τελετή, στο γραφείο του Περιφερειακού Εισαγγελέα και μετά αυτό θα αποσταλεί στην Ελλάδα- κατά πάσα πιθανότητα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Το μαρμάρινο τμήμα ρωμαϊκής σαρκοφάγου με την εξαιρετική παράσταση, ανακάλυψε σε γκαλερί της Νέας Υόρκης, όπου βρισκόταν προς πώληση, ο Έλληνας αρχαιολόγος και ερευνητής δρ Χρήστος Τσιρογιάννης. Ο δρ. Τσιρογιάννης ενημέρωσε αμέσως όλες τις αρμόδιες διωκτικές αρχές σε ΗΠΑ και Ελλάδα ότι το αρχαίο είχε περάσει από τον αρχαιοκάπηλο Beccina.
Η σαρκοφάγος εντοπίστηκε στη γκαλερί ‘Royal-Athena Galleries’, ιδιοκτησίας του Jerome Eisenberg. Aναπαριστά μάχη μεταξύ Ελλήνων και Τρώων και το συγκεκριμένο τμήμα της εμφανίζεται επίσης σε τέσσερις φωτογραφίες τύπου Polaroid και αναφέρεται σε τρία χειρόγραφα σημειώματα, όλα προερχόμενα από το κατασχεμένο το 2001 (από τις ιταλικές και ελβετικές αρχές) αρχείο Beccina.
Όπως σημειώνει ο δρ. Τσιρογιάννης, «ο Beccina έχει ήδη καταδικαστεί, τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα, για αποδοχή και διακίνηση κλεμμένων αρχαιοτήτων, ενώ δεκάδες αρχαιότητες που απεικονίζονται στο αρχείο του, έχουν ήδη ταυτιστεί και επαναπατριστεί στην Ιταλία, αλλά και στην Ελλάδα (π.χ. το χρυσό μακεδονικό στεφάνι που επαναπατρίστηκε από το μουσείο Getty το 2007, υπόθεση της μαρμάρινης κεφαλής Ερμού που επαναπατρίστηκε το 2015)». Εκκρεμούν και άλλοι επαναπατρισμοί, σύμφωνα με ταυτίσεις που έχει κάνει ο αρχαιολόγος και ερευνητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.
Στον ιστότοπο γκαλερί Royal-Athena Galleries, το τμήμα της σαρκοφάγου είχε κατηγοριοποιηθεί από τον ειδικό στις ρωμαϊκές σαρκοφάγους δόκτορα Κοχ ως προερχόμενο από σαρκοφάγο εργαστηρίου που έχει δημιουργήσει και άλλη σαρκοφάγο, η οποία σήμερα εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο Θεσσαλονίκης. Οι αρμόδιες δικαστικές Αρχές της Νέας Υόρκης προχώρησαν στην κατάσχεση αρχαίου και τώρα ήρθε η ώρα της επιστροφής στην πατρίδα. Όταν κατασχέθηκε, κατέβηκε και η σχετική ανακοίνωση από την ιστοσελίδα.
Η γκαλερί ‘Royal-Athena Galleries’ της Νέας Υόρκης, έχει αναμειχθεί στην πώληση παράνομων αρχαιοτήτων, όπως π.χ. στην πώληση αγγείων προερχόμενων από την μεγάλη κλοπή του μουσείου της Κορίνθου το 1990, αρχαιότητες που τελικά, σχεδόν όλες, επαναπατρίστηκαν στην Ελλάδα. Επίσης, ο ιδιοκτήτης της γκαλερί, Jerome Eisenberg, έχει αναγκαστεί να επιστρέψει στην Ιταλία αρχαιότητες που απεικονίζονται στα κατασχεμένα αρχεία Medici και Becchina. Πηγή: Αντ. Καρατάσου, Liberal, anaskafi
1965: Ενα συγκλονιστικό βίντεο όλων των εποχών, μιας και παρακολουθούμε μέσα από την βρετανική τότε αποικιοκρατία, την Κύπρο μας όπως δεν την έχουμε -οι περισσότεροι- ξαναδεί.
Το ακρόπρωρο ενός παλιού σκάφους στα χέρια των έμπειρων συντηρητών του μουσείου.
Για την συντήρηση και αποκατάσταση του ακρόπρωρου απαιτήθηκαν περισσότερες από 1000 ώρες δουλειάς.
Ένας μικρός λαϊκός θησαυρός έφτασε στα χέρια των συντηρητών του Μουσείου Μπενάκη τον Ιανουάριο του 2015. Πρόκειται για μία ολόγλυπτη γυναικεία φιγούρα σε φυσικό μέγεθος σκαλισμένη στον κορμό ενός πεύκου, που κάποτε κοσμούσε την πλώρη ενός σκάφους - συμβολίζοντας την καλή του τύχη- και αρμένιζε τις θάλασσες, ενώ σήμερα αποτελεί διακοσμητικό γλυπτό ιδιωτικής συλλογής. Το ακρόπρωρο ταξίδεψε οδικώς αυτή τη φορά στο εργαστήριο συντήρησης του μουσείου, όπου διαπιστώθηκαν οι φθορές του και εντοπίστηκαν οι φροντισμένες ή πρόχειρες επιδιορθώσεις του οι οποίες μαρτυρούν τον κυριολεκτικά πολυκύμαντο βίο της όμορφης κυρίας και το ενδιαφέρον του καραβοκύρη να την διατηρεί αξιόπλοη και όσο γίνεται άφθαρτη στο χρόνο.
Για την συντήρηση και αποκατάσταση του έργου απαιτήθηκαν περισσότερες από 1000 ώρες δουλειάς. Το έργο είχε δεχτεί 11 ζωγραφικά στρώματα σε ποικιλία αποχρώσεων ανάλογα με την κυρίαρχη αισθητική της εποχής. Οι τελευταίες τρεις χρωματικές επεμβάσεις (γαλάζιοι, ροζ, χρυσαφί και ασημένιοι τόνοι στα μαλλιά και τη φορεσιά) φαίνεται να έγιναν στο δεύτερο μισό του 20ου αι. ενώ παραμένουν άγνωστοι οι λόγοι της αποκαθήλωσης της όμορφης κυρίας από το σκάφος της. Οι συντηρητές μελέτησαν την στρωματογραφία σε μικροδείγματα, σταθεροποίησαν το ξύλο, αφαίρεσαν με μηχανικό τρόπο τις επιχρωματίσεις με τη βοήθεια μικροσκοπίου σε βάθος μέχρι και 8 επάλληλων στρωμάτων και επανασύνδεσαν τα επιμέρους τμήματα αφού πρώτα απομάκρυναν τα νεότερα βιομηχανικά καρφιά και σταθεροποίησαν όσα από τα αρχικά είχαν σωθεί.
Οι συντηρητές μελέτησαν την στρωματογραφία σε μικροδείγματα, σταθεροποίησαν το ξύλο και αφαίρεσαν με μηχανικό τρόπο τις επιχρωματίσεις, με τη βοήθεια μικροσκοπίου, σε βάθος μέχρι και 8 επάλληλων στρωμάτων.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών συντήρησής της εντοπίστηκαν 11 ζωγραφικά στρώματα
Ως προς την αισθητική αποκατάσταση του γλυπτού έγινε προσπάθεια να είναι συνεπής και σύμφωνη με την αρχική σύλληψη του λαϊκού τεχνίτη για τη νεανική, γυναικεία μορφή, που είναι άλλωστε και η επικρατέστερη στα νεότερα ακρόπρωρα: έντονοι χρωματικοί τόνοι στη φορεσιά (πορτοκαλί, ώχρα, πράσινο, κόκκινο και σκούρο μπλε) ωχρορόδινο δέρμα, τα δυο χέρια κοσμημένα με περικάρπιο, όμορφο πρόσωπο με κυματιστά μαλλιά πιασμένα με κορδέλα, ενώ το χρώμα των ματιών -δυστυχώς- είναι οριστικά χαμένο.
Το χρώμα των ματιών -δυστυχώς- είναι οριστικά χαμένο.
Σε μικρή απόσταση από τη Διώρυγα της Κορίνθου, το μεγαλύτερο τεχνικό έργο στη χώρα μας τον 19ο αιώνα, συναντάμε έναν τόπο που έχει μία ένδοξη ιστορία, δεδομένου ότι εκεί ετελούντο οι δεύτεροι πιο σημαντικοί αθλητικοί αγώνες όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον αρχαίο κόσμο, τα Ίσθμια. ΤΑ ΙΣΘΜΙΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ (ΒΙΝΤΕΟ)
Βρίσκεται σε επίκαιρη και κομβική θέση στο σημείο που ενώνεται η Πελοπόννησος με τη Στερεά Ελλάδα. Σπουδαίες είναι οι ανακαλύψεις που έγιναν το 1952 από τον καθηγητή αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Σικάγου Όσκαρ Μπρόνηρ, υπό την αιγίδα της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών Αθήνας. Η ευρύτερη περιοχή της Ισθμίας πιθανολογείται ότι κατοικήθηκε από το 5.000-6.000π.Χ. Στην Ισθμία χώρα, στην περιοχή Κυρά Βρύσης, εκεί όπου σήμερα είναι ο αρχαιολογικός χώρος, σύμφωνα με ενδείξεις έχουμε ανθρώπινη δραστηριότητα από το 1.300π.Χ. περίπου.
Τον 12ο π.Χ. αι. άρχισε να κατοικείται συστηματικά από Ίωνες. Είναι συνδεδεμένη με τον θρύλο του Μελικέρτη - Παλαίμονα γιό της Ινούς και του βασιλιά Αθάμαντα, που πνίγηκε στο Σαρωνικό Κόλπο και μεταφέρθηκε με δελφίνι στη στεριά. Ο θείος του Σίσυφος βασιλιάς της Κορίνθου, τον έθαψε με τιμές και καθιέρωσε προς τιμήν του αγώνες προοδρόμους των Ισθμίων. Με την πληρέστερη μορφή τους χρονολογούνται από το 582π.Χ., ετελούντο κάθε δύο χρόνια και στους νικητές απονείμετο στεφάνι πεύκου και αργότερα αγριοσέλινου.
Οι αγώνες ήσαν υπό την εποπτεία της Κορίνθου έως την κατάληψη και καταστροφή της από Ρωμαϊκά στρατεύματα του Λεύκιου Μόμμιου το 146π.Χ., όποτε η διοργάνωση πέρασε στη Σικυώνα για τα χρόνια έως το 46π.Χ.
Το 67μ.Χ. συμμετείχε και ο ίδιος ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων.
Ετελούντο έως τα τέλη του 3ου μ.Χ. αι.
Η Ισθμία λόγω και της επίκαιρης γεωγραφικής της θέσης αποτέλεσε τόπο συνεδρίων - συναθροίσεων:
-481 και 480π.Χ για την αντιμετώπιση των Περσών
-337π.Χ. ο Φίλλιπος Β’ ανακηρύσσεται αρχιστράτηγος των Ελλήνων.
-336π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος ανακηρύσσεται αρχιστράτηγος όλων των Ελλήνων.
-302π.Χ. ο Δημήτριος Πολιορκητής αναγορεύεται ηγεμόνας της Ελλάδας.
-Το 196 π.Χ. ο Ρωμαίος ηγεμόνας Τίτος Κόϊντος Φλαμινίνος ανακηρύσσει κατά τη διάρκεια των Ισθμίων αγώνων το αυτοδιοίκητο και ελεύθερο των Κορινθίων, Φωκίων, Λοκρών, Ευβοέων, Μαγνησίων Θεσσαλών, Περαιβών, ενώ η Κορινθία γίνεται έδρα της Αχαϊκής Συμπολιτείας.
Σπουδαίους σταθμούς στη νεότερη ιστορία αποτελούν:
-Η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά –Αθήνας – Κορίνθου (1-4-1885), με σταθμό στο Καλαμάκι
-Η διάνοιξη και λειτουργία της διώρυγας Κορίνθου (1882-1893).
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πληθυσμός ανήλθε από 140 το 1879 σε 2760 το (2011).
Πολυάριθμα είναι τα μνημεία:
Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο αξίζει να παρατηρήσουμε:
-Ναός Ποσειδώνα. Ο πρώτος κτίστηκε μεταξύ 690-650 π.Χ. Μεγάλη πυρκαγιά τον κατέστρεψε περίπου το 450π.Χ.και αμέσως στη θέση του κτίστηκε μεγαλύτερος δωρικού τύπου.
Μια δεύτερη πυρκαγιά το 390π.Χ. κατέστρεψε μεγάλο μέρος του για να ανοικοδομηθεί στον ίδιο ρυθμό.
Μετά την εισβολή των Ρωμαίων υπέστη ζημιές το 148π.Χ. για να ανακατασκευασθεί και εξωραϊσθεί στα τέλη του 1ου μ.Χ. αι.
Η λειτουργία του σταματά με την επιδρομή των Βησιγότθων του Αλάριχου τον 4ομ.Χ. αι.
-Στάδιο. Κατασκευάζεται αρχικά γύρω στο 550π.Χ. Τον 3ο π.Χ. αι. γίνεται το νέο στάδιο όπου ετελούντο τα Ίσθμια. Έχει διασωθεί ένα σπουδαίο σύστημα άφεξης αθλητών η ύσπληξ.
-Παλαιμόνιο. Τόπος λατρείας του μικρού Παλαίμωνα, ο οποίος θεωρείτο και προστάτης των ναυτικών. Προς τιμήν του , θυσιάζονταν ταύροι. Η πρώτη φάση της κατασκευής γίνεται στα χρόνια του Νέρωνα (μέσα 1ου μ.Χ.αι), ενώ η πέμπτη και τελευταία επί Αντωνίνων το 161-169μ.Χ., συνδέεται δε με μια δίοδο που οδηγεί στον «πιθανό τάφο» του Παλαίμονα.
-Θέατρο. Βρίσκεται βορειοανατολικά του ναού Ποσειδώνα. Κτίστηκε περίπου το 400π.Χ. για να ικανοποιεί τα μουσικά αγωνίσματα των Ισθμίων.
Ρωμαϊκά λουτρά. Κατασκευάστηκαν μεταξύ 150-160 μ.Χ. πιθανόν από τον Ηρώδη Αττικό. Το μωσαϊκό τους είναι παρόμοιο με αυτά στην Όστια και Πομπηία.
Στο κεντρικό τμήμα υπάρχουν δύο παραστάσεις που απεικονίζουν τον «θαλασσινό θίασο», πομπή θαλάσσιων όντων που σχετίζεται με τη λατρεία του Διονύσου. Παρατηρούμε ιδιαίτερα το χταπόδι με τα 7 πλοκάμια και τα καβούρια.
Σε άλλο ασπρόμαυρο ψηφιδωτό απεικονίζεται μάλλον Νηρηίδα που ιππεύει έναν Τρίτωνα και περιβάλλεται από διάφορα θαλάσσια όντα.
Κάτω από το δάπεδο του Ρωμαϊκού λουτρού βρίσκονται ίχνη λουτρού Ελληνικής κλασσικής περιόδου.
-Σπήλαια. Είναι δύο «βορειοανατολικό» και «θεάτρου».Κατασκευάστηκαν περί τα τέλη του 5ου π.Χ. αι. και εξυπηρετούσαν τα λατρευτικά δείπνα.
-Δυτικό υδραγωγείο. Βρίσκεται δυτικά του ναού του Ποσειδώνα. Σώζονται δεξαμενή – συλλεκτήρας και αγωγός νερού.
-Κυκλικό φρέαρ. Κατασκευάστηκε περί τα τέλη του 6ου π.Χ. αι. για να ικανοποιεί τις ανάγκες του ναού Ποσειδώνα.
Εντός του αρχαιολογικού χώρου λειτουργεί από το 1978 Μουσείο, όπου παρατηρούμε:
-Μαρμάρινο αρχαϊκό περιρραντήριο. Υπήρχε από τα τέλη του 7ου π.Χ. αι. στο ναό (πρώτο) Ποσειδώνα.
-Υαλοθετήματα Κεχρεών. Έφθασαν συσκευασμένα ανά δύο σε πλοίο προερχόμενο από την Αλεξάνδρεια και βρέθηκαν βυθισμένα στην περιοχή. Είναι έγχρωμα σε τύπο που μοιάζει με σημερινά βιτρώ.
-Αυτοκρατορικό άγαλμα στο τύπο του Δία (μέσα 2ου π.Χ.αι.)
-Επινίκια στήλη με πορτραίτο του Κορίνθιου μουσικού Λεύκιου Κορνήλιου (150μ.Χ.)
-Εμπορικούς αμφορείς από Ίσθμια, Ράχη, Κεχριές, Βυζαντινό οχυρό.
-Λατρευτικά και οπλικά αναθήματα.
-Αντικείμενα προϊστορικών νεκροταφείων περιοχής Ισθμού.
Στην παραλία της Κρυφής παρατηρούμε ερείπια τείχους μυκηναϊκής περιόδου (περί το 1200π.Χ.).
Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει από διάφορα σημεία το Ελληνικό τεχνικό αριστούργημα του 19ου αιώνα, τη Διώρυγα Κορίνθου. Εγκαινιάσθηκε στις 25-07-1893. Κατ’αυτό τον τρόπο συνδέθηκε ο Κορινθιακός Κόλπος (Ποσειδωνία) με το Σαρωνικό (Καλαμάκι ή Σχοινούντα).
Έχει μήκος 6343μ. και πλάτος στην επιφάνεια της θάλασσα 246μ.
Το 1885 εργάζονταν 2300 άτομα οι περισσότεροι των οποίων ήταν ξένοι, κυρίως Ιταλοί, Μαυροβούνιοι, Αρμένιοι.
Οι μελέτες έγιναν από τους Ούγγρους μηχανικούς Ίστβαν Τύρρ, Μπέλα Γκέρστερ.
Μια αναμνηστική πλάκα που τοποθετήθηκε το 2009 από την Πρεσβεία της φίλης Ουγγαρίας, στην είσοδο της παλιάς οδικής γέφυρας, τιμά την σπουδαία προσφορά τους.
Η αποπεράτωσή της έγινε από την «Εταιρεία Διώρυγος Κορίνθου» υπό τον Ανδρέα Συγγρό.
Οι αρχαίοι Κορίνθιοι επί εποχής Περίανδρου, περίπου τον 6οπ.Χ. αι. κατασκεύασαν τον Δίολκο, μήκους περί τα 7,5χλμ. Ήταν ένας λιθόστρωτος δρόμος με αυλάκια που συνέδεε την Ποσειδωνία με την Σχοινούντα.
Τα πλοία τοποθετούνταν σε τροχοφόρο όχημα, τον ολκό και έτσι μεταφέρονταν από την μία πλευρά στην άλλη.
Τμήματα του Δίολκου φαίνονται σήμερα αρκετά καλά στην πλευρά της Ποσειδωνίας.
Περίπλους της Διώρυγας μπορεί να γίνει με τουριστικά πλοιάρια.
Σε διάφορες τοποθεσίες της περιοχής υπάρχουν τμήματα του Εξαμιλίου τείχους. Κτίστηκε στις αρχές του 5ου μ.Χ. αι. Ανακατασκευάστηκε από Ιουστινιανό (527-565 μ.Χ.), Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο (1415). Κωνσταντίνο Παλαιολόγο (1443).
1944 Η ΑΝΑΤΙΝΑΞΗ ΤΟΥ ΙΣΘΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ
Σε απόσταση 15χλμ βρίσκονται οι Αρχαίες Κεχριές, ένα από τα δυο λιμάνια που εξυπηρετούσαν την Κόρινθο.
Τα σωζόμενα ερείπια είναι της ρωμαϊκής περιόδου.
Στο νότιο μόλο παρατηρούμε τμήματα του ναού της Ίσιδας, παλαιοχριστιανικής βασιλικής, αποθηκών.
Σταθμό στην ιστορία τους αποτελεί η επίσκεψη του Αποστόλου Παύλου το 51μ.Χ., από όπου αναχώρησε για την Έφεσο. Ίσθμια, Αθλητικοί Αγώνες Τα Ίσθμια ήταν μια από τις σπουδαιότερες εορταστικές αθλητικές συναντήσεις στην αρχαία Ελλάδα προς τιμήν του Ποσειδώνα και του παιδιού-θεού Παλαίμονα. Σύμφωνα με τον μύθο, ιδρυτής τους ήταν ο Ποσειδώνας, ενώ κατ’ άλλους ο Θησέας. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τα Ίσθμια καθιέρωσε ο Σίσυφος, βασιλιάς της Κορίνθου, για να τιμήσει τον ανιψιό του Μελικέρτη.
Οι αγώνες διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 582 π.Χ. Επί τυραννίας των Κυψελιδών εξελίχθηκαν σε μια από τις τέσσερις κορυφαίες πανελλήνιες αθλητικές διοργανώσεις μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες και τα Πύθια. Μάλιστα ο Σόλων είχε θεσπίσει νόμο σύμφωνα με τον οποίο κάθε Αθηναίος νικητής των Ισθμίων βραβευόταν με το μεγάλο για την εποχή εκείνη ποσόν των 100 δραχμών. Τη διοργάνωση είχε η Κόρινθος, μέχρι το 146 π.Χ. Κατά την περίοδο που μεσολάβησε από την καταστροφή της μέχρι την ανοικοδόμησή της, η διοργάνωση πέρασε στη Σικυώνα. Κατά την ρωμαϊκή περίοδο, στα Ίσθμια συμμετείχαν και επιφανείς Ρωμαίοι. Μάλιστα, το 67 μ.Χ. στους αγώνες συμμετείχε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Νέρων, που βγήκε πρώτος νικητής σε όλα τα αγωνίσματα που έλαβε μέρος...
Οι αγώνες τελούνταν κάθε τρία χρόνια, το καλοκαίρι. Σ’ αυτούς συμμετείχαν Έλληνες από όλη την Ελλάδα και τις αποικίες, εκτός από τους Ηλείους με τους οποίους οι Κορίνθιοι είχαν εχθρικές σχέσεις. Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλούταρχο, οι αγώνες στόχευαν την ανάπτυξη της σωματικής δύναμης των αθλητών και τη σύσφιγξη των σχέσεων των Πελοποννησίων με τους πάνω από τον Ισθμό Έλληνες.
Τα Ίσθμια τελούνταν στην Ισθμία, στον Ισθμό της Κορίνθου, όπου βρίσκονταν ο ναός του Ποσειδώνα, ο ιππόδρομος, το στάδιο (μήκους 181 μ.), το θέατρο (ΒΑ του ναού, χωρητικότητας 500 ατόμων) και το γυμναστήριο «Κράνειο». Περιελάμβαναν αγώνες γυμναστικής, δρόμου, πάλης, πυγμαχίας, παγκράτιο και πένταθλο. Αργότερα στο πρόγραμμα προστέθηκαν αγώνες ιππασίας και αρματοδρομίες, ενώ στα τέλη του 5ου αι. π.Χ. μουσικοί αγώνες και αγώνες απαγγελίας και ποίησης. Στους νικητές απονεμόταν ένα στεφάνι από κλαδί πεύκου, του ιερού δένδρου του Παλαίμονος.
Αρχαία Δίολκος (Ισθμός Κορίνθου)
Ο ισθμός της Κορίνθου ήταν κατά την αρχαιότητα εξέχον στρατηγικό σημείο του ελλαδικού χώρου και ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά σημεία της Ανατολικής Μεσογείου. Η Δίολκος (ορθό και ως αρσενικό: ο Δίολκος) ήταν ο ειδικής κατασκευής λιθόστρωτος δρόμος που συνέδεε τις δύο άκρες του Ισθμού της Κορίνθου κατά την αρχαιότητα. Σε αυτόν σύρονταν τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο και αντίστροφα πάνω σε τροχοφόρο όχημα ("ολκός νεών"). Από τους αρχαίους χρόνους η σπουδαιότητα της κατασκευής ενός τέτοιου δρόμου «μεταφοράς νηών» ήταν μεγάλη για το εμπόριο αλλά και για τις πολεμικές επιχειρήσεις, αφού απάλλασσε τα πλοία από τον πολυήμερο και επικίνδυνο περίπλου της Πελοποννήσου.
Η Δίολκος πρέπει να κατασκευάσθηκε είτε στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., είτε, το πιθανότερο, στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ., επί της εποχής του τυράννου της Κορίνθου Περιάνδρου. Η χρονολόγησή της στα χρόνια του Περιάνδρου στηρίζεται κυρίως στην ανεύρεση μερικών θραυσμάτων αγγείων κάτω από τους κυβόλιθους σε ορισμένα σημεία της, καθώς και σε γράμματα χαραγμένα πάνω στις πλάκες του δρόμου, τα οποία μάλλον είχαν καθοδηγητικό σκοπό. Ο Περίανδρος που επιδόθηκε σε σημαντικά έργα πολιτιστικής και οικονομικής σημασίας, αναφέρεται ότι σκέφθηκε να ανοίξει και διώρυγα στον Ισθμό της Κορίνθου. Δεν πραγματοποίησε ωστόσο το σχέδιο αυτό γιατί τα τεχνικά μέσα που διέθετε δεν ήταν επαρκή, αλλά και επειδή οι θρησκευτικές προλήψεις των χρόνων εκείνων ήταν αντίθετες σε κάθε παρέμβαση πάνω στα θεϊκά έργα [1]. Επειδή όμως το εμπόριο της Κορίνθου βρισκόταν τότε σε μεγάλη ανάπτυξη και οι αποικίες της Ιταλίας και της Σικελίας, με τις οποίες αυτή διατηρούσε στενές σχέσεις, βρίσκονταν ήδη σε μεγάλη άνθηση, σκέφθηκε να κατασκευάσει έναν ειδικό δρόμο, πάνω στον οποίο θα μεταφέρονταν τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο και αντίστροφα διαμέσου της ξηράς.
Αναφορές Οι αρχαίες γραπτές πηγές δεν περιέχουν επαρκείς πληροφορίες για το σημαντικότατο αυτό τεχνικό έργο, ή οι πληροφορίες αυτές δεν διασώθηκαν. Ο Θουκυδίδης είναι ο πρώτος που αναφέρει υπερισθμίσεις πολεμικών πλοίων, στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου. Αν και δεν αναφέρει ονομαστικά τη Δίολκο, οπωσδήποτε όμως αυτήν εννοεί όταν γράφει: «και ολκούς παρεσκεύαζον των νεών εν τω Ισθμώ ως υπεροίσοντες εκ της Κορίνθου ες την προς Αθήνας θάλασσαν και ναυσί και πεζώ άμα επιόντες» (Γ, 15, 1).
Ο Αριστοφάνης στις Θεσμοφοριάζουσες (στίχοι 647 κ.ε.) δίνει σαφέστερες πληροφορίες για τον τρόπο λειτουργίας της, χωρίς πάντως να κάνει συγκεκριμένη αναφορά: «επεί τας ναύς δια του Ισθμού είλκον ώστε μη περιέρχεσθαι, τούτο δε διισθμονίσαι εκάλουν». Ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως ένα τμήμα της σωζόταν ακόμα στην εποχή του (Ελλάδος περιήγησις, ΙΙΙ, 5). Ο Στράβων αναφέρει ότι η Δίολκος κατέληγε, από την πλευρά του Σαρωνικού, στο σημερινό Καλαμάκι. Ο Πολύβιος, ο Δίων Κάσσιος, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο Ησύχιος και το Λεξικό της Σούδας επίσης αναφέρουν το έργο αυτό, τις περισσότερες φορές όμως χωρίς σαφήνεια.
Ανασκαφές Μέχρι την έναρξη των ανασκαφικών εργασιών στην περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου για την αποκάλυψη της Διόλκου, το 1956, είχαν εκφρασθεί από νεότερους μελετητές διάφορες γνώμες σχετικά με τη θέση και τη μορφή της. Ο Φρέιζερ, από την παρατήρηση ενός μικρού τμήματος που είχε διατηρηθεί κοντά στη γέφυρα της διώρυγας (από την αναφορά του Παυσανία), θεωρούσε ότι η Δίολκος έπρεπε να είχε τη μορφή «τροχιοδρόμου». Στη Δίολκο είχε αποδώσει και ο Φάουλερ (Corinth, τ. Ι, σ. 50) ένα άλλο τμήμα οδού στο πελοποννησιακό έδαφος, στο στόμιο της διώρυγας προς τον Κορινθιακό Κόλπο. Οι ανασκαφές του Ν. Βερδελή όμως απεκάλυψαν ένα αρκετά μεγάλο τμήμα της Διόλκου και έλυσαν τις απορίες που συνδέονταν με αυτή. Κατ’ αρχήν, προσδιορίσθηκε η ακριβής διαδρομή την οποία ακολουθούσε: Ξεκινούσε στον Κορινθιακό από το σημείο όπου σήμερα βρίσκεται ο σηματοδότης για τα πλοία που κατευθύνονται προς τη διώρυγα (κοντά στη γέφυρα της Ποσειδωνίας), προχωρούσε για ένα διάστημα προς τα ανατολικά και από εκεί στρεφόταν προς τα βορειοανατολικά και πάλι προς τα νοτιοανατολικά, ώσπου κατέληγε στον Σαρωνικό Κόλπο ανατολικά της διώρυγας, στο σημερινό Καλαμάκι Κορινθίας, τον αρχαίο Σχοινούντα, όπως ακριβώς αναφέρει ο Στράβων.
Η Δίολκος δεν ακολουθούσε ευθεία γραμμή, αλλά είχε στροφές, ώστε να αποφεύγονται οι απότομες κλίσεις, ενώ ανέβαινε σε μέγιστο υψόμετρο 90 μ. περίπου. Τα εμπορικά πλοία δεν μεταφέρονταν φορτωμένα, αλλά άφηναν τα εμπορεύματά τους στις Κεγχρεές ή το Λέχαιον, ανάλογα με την κατεύθυνσή τους. Με αυτή τη σημασία μόνο μπορούν να ερμηνευθούν οι πληροφορίες του Πλίνιου και του Ησύχιου, οι οποίοι τοποθετούσαν την αρχή και το τέλος της Διόλκου στα δύο αυτά λιμάνια. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν το δυτικό τμήμα της Διόλκου σε μήκος 255 μ. στην πλευρά της Πελοποννήσου και σε μήκος 204 μ. στην Στερεά Ελλάδα μέσα στις εγκαταστάσεις της Σχολής Μηχανικού. Σε αυτό το δυτικό της άκρο, η Δίολκος κατέληγε σε λιθόστρωτη αποβάθρα. Παρότι δεν αποκαλύφθηκε ολόκληρο το μήκος της Διόλκου, οι ανασκαφικές έρευνες τερματίστηκαν, καθώς η πιο εκτεταμένη ανασκαφή ήταν αφ’ ενός δύσκολη εξαιτίας των επιχώσεων από τα μπάζα της τομής της Διώρυγας, και αφ’ ετέρου επιζήμια για τα καλλιεργούμενα χωράφια της περιοχής.
1956-Σήμερα
Κατασκευή και χρήση Από την άποψη της τεχνικής κατασκευής της, η Δίολκος είχε τη μορφή δρόμου στρωμένου με κυβόλιθους κομμένους από πωρόλιθο. Το πλάτος της κυμαινόταν από 3,5 μέχρι 5 μέτρα. Στο μέσο του υπάρχουν δύο παράλληλες αυλακώσεις, οι οποίες είναι βέβαιο ότι ήταν μέρος της κατασκευής και ονομάζονταν «ολκοί». Από αυτές πήρε και το όνομά της η οδός Δίολκος. Σκοπός των ολκών ήταν η προφύλαξη από εκτροπές σε σημεία ιδιαίτερης επικινδυνότητας, όπως οι στροφές που ήταν συχνές. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσαν και τα θεμέλια, τα οποία προστέθηκαν στο πιο επικίνδυνο σημείο του έργου που αντιστοιχούσε σε κλειστή στροφή, το οποίο ανακαλύφθηκε στον χώρο της Σχολής Μηχανικού. Πάνω στις αυλακώσεις της Διόλκου κινούνταν οι τροχοί μιας μεγάλου μήκους κατασκευής (πλατφόρμας), η οποία έφερε πάνω της το σκάφος, από το οποίο φαίνεται ότι είχε αφαιρεθεί η πρόσθετη εξάρτηση, όπως κατάρτι, κουπιά κ.λ.π. Επίσης, φαίνεται ότι τα πλοία σύρονταν κατά μήκος της Διόλκου από δούλους. Οι μηχανισμοί καθέλκυσης και μεταφοράς των πλοίων δεν έχουν ευρεθεί, αλλά την ύπαρξή τους γνωρίζουμε από τη μαρτυρία του Θουκυδίδη που αναφέρει ότι οι «πρώτοι που έφτασαν στον Ισθμό ήταν οι Λακεδαιμόνιοι και άρχισαν να κατασκευάζουν μηχανές για να σύρουν τα καράβια».
Η Δίολκος λειτούργησε για αρκετούς αιώνες, χωρίς να γνωστό πότε ακριβώς σταμάτησε η χρήση της. Είναι πιθανό, οι εργασίες που άρχισαν μετά από διαταγή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Νέρωνα για τη διάνοιξη διώρυγας στον Ισθμό, και που προχώρησαν σε μήκος 2 περίπου χλμ. από την παραλία του Κορινθιακού, να αχρήστευσαν ολόκληρο το πανάρχαιο έργο, καταστρέφοντας το τμήμα της όπου αυτή στρεφόταν προς τα ΒΑ. Σε αυτό συνηγορεί και η αναφορά του Παυσανία σε ένα μόνον τμήμα της, ως αξιοθέατου. Στους βυζαντινούς χρόνους, και συγκεκριμένα το 883, αναφέρεται ότι ο δρουγγάριος Νικήτας Ωορύφας Β΄ πέρασε τα πλοία του μέσα σε μία νύχτα από τις Κεγχρεές στον Κορινθιακό κατά τη διάρκεια εκστρατείας κατά των Σαρακηνών της Κρήτης. Δεν είναι μεν πιθανό ότι η Δίολκος ήταν σε χρήση μέχρι τότε, αλλά θα πρέπει μάλλον να χρησιμοποιήθηκε στη συγκεκριμένη και κρίσιμη εκείνη περίσταση. Σημερινή Κατάσταση
Σήμερα, λόγω έλλειψης προστασίας και συντήρησης, το μοναδικό αυτό μνημείο απειλείται σοβαρά από τη διάβρωση και τις κατολισθήσεις. Η διάβρωση έχει ξεπεράσει ολόκληρο το πλάτος της Δίολκου, σε έκταση αρκετών δεκάδων μέτρων.
Οι κυματισμοί και τα απόνερα των πλοίων εξακολουθούν να ταλαιπωρούν βάναυσα το μνημείο, καθώς μόνο δύο μέτωπα διάβρωσης έχουν προστατευθεί προσωρινά τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, το παρακείμενο της Διόλκου αρχαίο νεκροταφείο, στην περιοχή της Ποσειδωνίας, «κανιβαλίστηκε» σκανδαλωδώς από σκαπτικά μηχανήματα πριν μερικά χρόνια.
ΔΕΣΦΑ: Οριζόντια Διάτρηση του ισθμού της Κορίνθου
ΣΗΜΕΡΑ -Η Διέλευση του φυσικού αερίου από τον Ισθμό! Αντικείμενο του έργου είναι η επέκταση του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου υψηλής πίεσης από τους Αγίους Θεοδώρους του Νομού Κορινθίας μέχρι το Νομό Αρκαδίας. Σκοπός του έργου είναι η τροφοδοσία με φυσικό αέριο της νέας μονάδας ηλεκτροπαραγωγής της Δ.Ε.Η. στην περιοχή της Μεγαλόπολης. Το έργο περιλαμβάνει την κατασκευή χαλύβδινου αγωγού 30” ξεκινώντας από τους Αγίους Θεοδώρους του Νομού Κορινθίας, διασχίζοντας υποθαλλάσια τον Ισθμό της Κορίνθου με τη μέθοδο της Διάτρησης Οριζόντιας Κατεύθυνσης -Horizontal Directional Drilling- (H.D.D.) και σε βάθος 15 μέτρα από τον πυθμένα. Το συμβατικό συνολικό μήκος του χαλύβδινου αγωγού είναι 159 χλμ. και αποτελείται από αγωγό 30” συνόλου 15 χλμ. και από αγωγό 24” συνόλου 144 χλμ. Το δίκτυο του χαλύβδινου αγωγού των 30” θα κατασκευαστεί έως την περιοχή των Εξαμιλίων και έπειτα θα συνεχίζει με αγωγό 24” έως το νέο εργοστάσιο της Δ.Ε.Η. στις εγκαταστάσεις της στη Μεγαλόπολη. Κατά μήκος της όδευσής του έχουν προβλεφθεί και θα κατασκευασθούν βαλβιδοστάσια από τα οποία θα τροφοδοτηθούν μελλοντικά οι πόλεις της Κορίνθου, του Άργους, του Ναυπλίου, της Τρίπολης, της Μεγαλόπολης καθώς και οι βιομηχανικές περιοχές τους. Το συνολικό μήκος του χαλύβδινου αγωγού είναι 159 χλμ που αποτελείται από αγωγό 30” μήκους 15,560 χλμ και αγωγό 24” μήκους 143,440 χλμ. υψηλής πίεσης, ακριβώς για μπορεί στο μέλλον μέσω των βαλβιδοστασίων που θα κατασκευαστούν να επεκταθεί σε ολόκληρη την Πελοπόνησο, με πρόβλεψη για μελλοντική τροφοδοσία των περιοχών της Πάτρας, της Καλαμάτας και της Σπάρτης. Το έργο λοιπόν, ξεκινά από τους Αγίους Θεοδώρους της Κορίνθου με αγωγό 30” που κινείται δυτικά μέχρι τον ισθμό, κοντά στα Ίσθμια περνάει στην Πελοπόνησσο υποθαλάσσια από την διώρηγα, συνεχίζει ανατολικά παραπλεύρως της εθνικής οδού, κατεβαίνει στα Εξαμίλια, όπου και υπάρχει βαλβιδοστάσιο μετά το οποίο αλλάζει η διατομή του αγωγού σε 24”. Συνεχίζει νότια, αλλάζει για λίγο κατεύθηνση προς τα ανατολικά μπαίνοντας στον νομό Αργολίδας, περνώντας ανατολικά της πόλης του Άργους. Κατεβαίνει νότια από το βουνό Κολοσούρτη, βγαίνει στον κάμπο του Αχλαδόκαμπου και μπαίνοντας στον νομό Αρκαδίας περνάμε το βουνό Παρθένι, κινούμαστε πάλι ανατολικά περνώντας νοτιοδυτικά από την πόλη της Τρίπολης, περνάμε τους ορεινούς όγκους του Καλογερικού και παραπλεύρως της νέας εθνικής οδού, φτάνουμε στο βουνό Ραψομάτι, κατεβαίνουμε πλέον στο κάμπο της Μεγαλόπολης, διασχίζοντας την νέα εθνική οδό και μπαίνουμε στις ιδιοκτησίες της ΔΕΗ -τα ορυχεία της- κινούμαστε πλέον δυτικά και φτάνουμε στην νέα μονάδα. Μέχρι στιγμής το έργο προχωράει με γοργούς ρυθμούς από τον Ιούλιο του 2012 που ξεκίνησε. Ο πρώτος καταβιβασμός έγινε το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου, ενώ έχουν ήδη κατασκευαστεί 20 χλμ αγωγού και 61 χλμ ζώνης εργασίας από την Μεγαλόπολη δηλαδή, έως και τα νότια όρια του νομού Αργολίδας τον Αχλαδόκαμπο. Στην περιοχή της Μαρμαριάς πριν το Ραψομάτι έχει στρωθεί ο αγωγός. Μέσα σε πέντε μήνες έχουν στρωθεί 20 χλμ.Έχει γίνει τοποθέτηση αγωγού μήκους 33χλμ, ώστε να γίνουν οι συγκολήσεις και οι ραδιογραφίες και διασπορά σε επιπλέον 45 χλμ.
Θαυμάστε τα έργα της συμπολίτου μας, η οποία σήμερα το μεσημέρι πάρκαρε ''κανονικά'' την ''βλακεία'' της πάνω
στον ποδηλατόδρομο στην Γωνία Εθν.Αντιστάσεως και Κολιάτσου, απέναντι ακριβώς από το Δημαρχείο της πόλης
και μπροστά στα μάτια έκπληκτων περαστικών.
Η Αλανιάρα κότα με βλέμμα Αλεπουδίσιο περίμενε για λίγη ώρα μέσα στο αυτοκίνητο πριν κάνει το απονενεοημένο διάβημα...έπειτα ΑΤΑΡΑΧΗ κλείδωσε το όχημα και κατευθύνθηκε προς άγνωστη κατέυθυνση!!!!.
Προφανώς εκεί που συχνάζουν κι άλλες ΚΟΤΕΣ ΑΛΑΝΙΑΡΕΣ!!!!!
Η «ΑΛΑΝΙΑΡΑ» : Η έννοια της κατηγορίας μοιάζει αρκετά με την έννοια της αλανιάρας κότας.
Γυναίκες αυτού του είδους γυρνάνε από δω και από κει λόγω οξείας υπερβαρεμάρας στο σπίτι.
Συνήθως λείπουν όλη την μέρα από το σπίτι , αλλά παρόλα αυτά τις βασικές ανάγκες τις οικογένειας τις καλύπτουν !
Για φαγητό έχουν προβλέψει !!
(έχουν βγάλει χρυσή κάρτα διαρκείας, από το φαστφουντάδικο απέναντι), πλύσιμο , σιδέρωμα
( να ναι καλά τα καθαριστήρια «αράπης» απέναντι),
καθάρισμα το σπίτι άψογο !!
( πληρώθηκε καλά η «Ρούσκαγια» γιατί να μην είναι καθαρό?).
Γυναίκες αυτές εμφανίζουν συχνά υπερβολική ενασχόληση με την προσωπική τους εμφάνιση και επίσης μια σειρά από υποψήφιους «γαμπρούς» !!
Η ονομασία τους προήλθε από τις αλκυόνες που τις μέρες αυτές γεννούν.
