ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13 σπάνιες φωτογραφίες ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Η ΚΟΡΙΝΘΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13... ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΜΕ 13 ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

1.-Τα ερείπια του Ναού του Δία στη Νεμέα,1887-The ruins of the Temple of Zeus in Nemea.

2.ΟΔΟΣ ΛΕΧΑΙΟΥ 1901

3.ΠΕΙΡΗΝΗ ΚΡΗΝΗ,ΑΙΘΡΙΟ ΤΟ 1900

4.ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ, ΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΤΟ 1899

5.ΝΟΤΙΑ ΣΤΟΑ,ΑΝΑΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΣΤΕΓΗΣ ΓΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ

6.-Ναός του Απόλλωνα, αρχαίας Κορίνθου, ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ NAOY,1794
    Temple of Apollo, ancient Corinth, PLAN OF THE TEMPLE,1794

      7. Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΤΟ 1901

8. Ο ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΣ ΤΟ 1688

9. Πρωτοκορινθιακό αγγείο από την Αρχαία Κόρινθο.Γκραβούρα του 1819-
   1819-Protocorinthian vase from Ancient Corinth.

10. Πώμα Κορινθιακού αγγείου της πρωτοκορινθιακής περιόδου απο την Αρχαία Κόρινθο.
      Αναπαράσταση σε γκραβούρα του 1819.
     Stopper of Protocorinthian vase from ancient Corinth.1819

11.Frédéric Boissonnas, Corinth - Temple of Apollo at Morgan O'Driscoll Art Auctions-1922
    

12.Ancient Corinth. The western side of the Temple of Apollo, from the northwest.1923
     Αρχαία Κόρινθος. Η δυτική πλευρά του ναού του Απόλλωνα, από τα βορειοδυτικά. 1923

13. ΑΡΧΑΙΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ ΤΟ 1897

ΔΕΡΒΕΝΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

                     ΔΕΡΒΕΝΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

Tο όνομα Δερβένι προέρχεται από το τούρκικο derven που σημαίνει στενό πέρασμα επειδή έχει κτιστεί σε ένα στενό πέρασμα μεταξύ βουνού και θάλασσας.
Στο παρελθόν είχε μετονομασθεί, το 1928 σε Στενόπορον, το 1929 σε Ακταίον, και το 1933 επανήλθε το Δερβένι.
Το Δερβένι είναι νέα σχετικά κωμόπολη και δημιουργήθηκε από κατοίκους της γειτονικής Ζάχολης κατά το πλείστον, μεταξύ του 1861 και του 1865. 
Αυτό απορρέει εκ του γεγονότος ότι στην απογραφή του 1851 δεν αναφέρονται κάτοικοι Δερβενίου, ενώ το 1866 το Δερβένι αναφέρεται ότι είχε διατελέσει έδρα του τ. δήμου Ευρωστίνης από το Νοέμβριο μέχρι το Μάρτιο.
Μέχρι τότε στο Δερβένι υπήρχαν μερικές καλύβες που εξυπηρετούσαν τους αγρότες 
στη συλλογή ελαιοκάρπου το χειμώνα.
Οι πρώτες οικογένειες που κατοίκησαν στο Δερβένι ήταν των Ασημακόπουλου, Λαζανά, Κυριακόπουλου, Δημακόπουλου και άλλες.
Οι Μαυριάνοι κινήθηκαν προς Λυγιά και Ροδιά. Οι Ζερβιάνοι προς Λυκοποριά, Οι Τολιαίοι, Κιουσαίοι προς Ψαθόπυργο.
"Οι Κολυβραίοι και άλλοι προς Πάτρα και έκαναν τα Ζαχολίτικα, και άλλοι στην Αθήνα, (οδός Ευρωστίνης) .

Οι λόγοι που οι κάτοικοι της Ζάχολης αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα ορεινά και να κινηθούν προς την παραλία ήταν:

1. Η σταθεροποίηση του ελληνικού κράτους που τους παρείχε την ασφάλεια να βρίσκονται στην παραλιακή ζώνη, κοντά στις περιουσίες που είχαν δημιουργήσει, εσπεριδοειδή, αχλαδιές, βερικοκιές, αμπέλια, οι οποίες απαιτούσαν καθημερινή φροντίδα. 
2. Η δημιουργία της σιδηροδρομικής. γραμμής το 1887 ήταν ένα επιπλέον κίνητρο διότι είχαν εύκολη πρόσβαση στα μεγάλα αστικά κέντρα.
3. Οι θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν αργότερα, στη λειτουργία του λιγνιτωρυχείου 
στην περιοχή Μαύρα Λιθάρια, και στα εργοστάσια επεξεργασίας της κορινθιακής σταφίδας.
Εργατικοί καθώς ήσαν οι Ζαχολίτες πέτυχαν γρήγορη ανάπτυξη του Δερβενίου με αποκορύφωμα την περίοδο 1925 έως το 1940 που το Δερβένι γνώρισε την μεγαλύτερη ακμή του στο εμπόριο τις τέχνες και τις επιστήμες
Δημιουργήθηκαν πολλά καταστήματα και γραφεία εκατέρωθεν του κεντρικού δρόμου.
Επίσης δύο εργοστάσια επεξεργασίας και εξαγωγής κορινθιακής σταφίδας (Ανδρέας Κουσουλός- Σπ. Λαζανάς) που απασχολούσαν πολυάριθμο προσωπικό.
Λειτούργησε χοροδιδασκαλείο, αίθουσα κινηματογράφου, Αθλητικός σύλλογος.κλπ
Η συγκοινωνία που εξυπηρετούσε το Δερβένι στο μεσοπόλεμο ήταν το τρένο (ΣΠΑΠ)
και τα καΐκια προς Ιτέα για μεταφόρτωση και προώθηση στο εξωτερικό των εμπορευμάτων.

Δύο φωτογραφικές απόψεις  της κεντρικής οδού του Δερβενίου , από την ίδια θέση,
Και όμως οι φωτογραφίες αυτές έχουν διαφορά η μία  από την άλλη 85 χρόνια.
Η πρώτη απεικονίζη το Δερβένι του σήμερα (2014) και η δεύτερη το Δερβενι χιονισμένο σε φωτογραφία του 1929.Πηγή

Πίσω από τη φωτογραφία γράφει: "Οκτώβριος 1951: Κιάτο, συνεργείο αυτοκινήτων του Μαστρομήτσου (Δημητρίου)".
Απεικονίζει λεωφορείο της γραμμής Κορίνθου - Δερβενίου, που μέσω της Παλαιάς Εθνικής Οδού έκαναν τη διαδρομή Κιάτου - Αθήνας σε 4 ώρες και τη διαδρομή Κορίνθου-Δερβενίου σε μιάμιση ώρα. 
Στη φωτογραφία διακρίνονται από αριστερά ο Γιάννης Καραχάλιος του Σωτηρίου, ο αυτοκινητιστής Μηνάς Χαλκιάς του Γεωργίου και ο Μαστρομήτσος ενώ στα παράθυρα είναι επιβάτες του ΚΤΕΛ που αναμένουν υπομονετικά να αντικατασταθεί το σκασμένο λάστιχο.
Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο του Παναγιώτη (Τάκη) Χαλκιά του Μηνά, ενώ για τη σύνταξη του επεξηγηματικού κειμένου βοήθησε ο Γεώργιος Ν. Κασκαρέλης.
ΠΗΓΗ

Ηλεκτροφωτισμός Δερβενίου

Από το μεσοπόλεμο έως το 1955 το Δερβένι ηλεκτροφοδοτείτο μερικές ώρες του 24ώρου από εργοστάσιο μικρής δυνατότητας παροχής ρεύματος, που ευρίσκετο στη σημερινή θέση του Νηπιαγωγείου Δερβενίου, ιδιοκτησίας Μπαζίνα εκ Κιάτου.
Τεχνικοί υπάλληλοι διετέλεσαν κατά διαστήματα οι Γιουρούκος Θ, Μπαϊράμης Ν, Παπασταμόπουλος Δ, Μυλωνάς Β, κ.ά.
Επειδή το Δερβένι εξυπηρετείτο μερικώς από τον ιδιωτικό φορέα ηλεκτροδότησης, καθυστέρησε η σύνδεση του με τη ΔΕΗ. 
Δημιουργήθηκε διχογνωμία στους κατοίκους του Δερβενίου, αν θα πρέπει να συνδεθούν με τη ΔΕΗ ή να παραμείνουν ως έχει. 
Έτσι, στις 3 Μαΐου 1955, προηγήθηκε η σύνδεση με τη ΔΕΗ του Ξυλουργείου Κουρτέση στην Πεταλού .
Στις 22 Οκτωβρίου 1955 έγινε η πρώτη οικιακή σύνδεση της ΔΕΗ στο σπίτι του Παν Αυγερινού στα "περάματα - παραλία Πεταλού" και ακολούθησαν οι συνδέσεις Ηλία Κατσαρού, Γ. Κατσαρού, Διον. Μανωλόπουλου στην ίδια περιοχή, και συνέχισε προς το υπόλοιπο Δερβένι.

Υδροδότηση Δερβενίου

Μέχρι το 1958 τα νοικοκυριά του Δερβενίου υδροδοτούντο από πηγάδια που υπήρχαν σε κάθε αυλή σπιτιού.
Το 1958 έγινε αξιοποίηση της πηγής στην τοποθεσία «αφεντικό ζαγάρι» περιοχής άνω Μεντουριάνικα και μεταφορά του νερού στη δημιουργηθείσα δεξαμενή πάνω από το περιβόλι της Αννούλας Τσουτσάνη-Λαζανά, στον παλιό δρόμο Δερβενι - Μεντουριάνικα.
Από αυτή τη δεξαμενή κατέβασαν στο Δερβένι 2 κοινής χρήσεως παροχές, μια στο ανατολικό μέρος της αμαξιτής γέφυρας Δερβενίου και την άλλη κάτω από το σιδηροδρομικό σταθμό.
Θεωρείτο καλής ποιότητας νερό και υπήρχε συνωστισμός από πλαστικά δοχεία στις 2 βρύσες.
Στους κατοίκους των Μεντουριανίκων επετράπη (προνόμιο) να βάλουν παροχή νερού μέσα στα σπίτια τους.
Αργότερα, με πρόεδρο κοινότητας Δερβενίου το Λώλο Κουσουλού, δημιουργήθηκε δίκτυο με ….αμιαντοσωλήνες ! (αντικαταστάθηκαν αργότερα) και έγινε η σύνδεση των σπιτιών με το δίκτυο, μέσω υδρομετρητών.
Παράλληλα τα οικιακά πηγάδια σταδιακά χρησιμοποιήθηκαν ως βόθροι.
Οι ανάγκες της περιοχής απαιτούσαν μεγαλύτερη ποσότητα νερού και αναγκάστηκαν να ανοίξουν πηγάδι με αντλιοστάσιο στο Δυτική κοίτη του Δερβενιώτικου ποταμού στη βάση του βράχου και κάτω από το περιβόλι του Οδυσσέα Κολοκυθά.
Λέγεται ότι αυτό το έργο κόστισε και κόστιζε αρκετά χρήματα.
Για άγνωστη αιτία καταργήθηκε το αντλιοστάσιο.
Αργότερα, στη δεκαετία του 90, έγινε το μεγάλο δίκτυο μεταφοράς νερού της πηγής "σοποτού", από το σύνδεσμο κοινοτήτων Δερβενίου Πύργου Μεντουριανίκων Ροζενων κλπ.
Τους καλοκαιρινούς ιδίως μήνες υπάρχει ενίσχυση των νερών και από διάφορες ιδιωτικές γεωτρήσεις.

Η γεώτρηση στο Σαραντάπηχο

Τέλος το 2009 έγινε γεώτρηση στο Σαραντάπηχο της οποίας το νερό ενίσχυσε τις προηγούμενες ποσότητες και μέχρι σήμερα, 2011, καλύπτει τις ανάγκες της ευρύτερης περιοχής του τ. δήμου Ευρωστίνης, χωρίς διακοπές και με υψηλή πίεση
15/07/2011

Το Δυστύχημα των τρένων

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1968, ημέρα Δευτέρα και ώρα 18:23 έγινε φοβερή σύγκρουση 2 τρένων, ένα χιλιόμετρο ανατολικά του σταθμού του Δερβενίου.
Επέστρεφαν τα τρένα με υπεράριθμους επιβάτες από τους τόπους καταγωγής τους, που είχαν πάει να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα για το σύνταγμα της Ελλάδος, το οποίο έγινε την προηγούμενη μέρα.
Η πρώτη αμαξοστοιχία σταμάτησε γιατί κάποιος επιβάτης πάτησε το σήμα κινδύνου.
Δεν ελήφθησαν τα αναγκαία μέτρα για την ασφάλεια του συρμού και το τρένο που ακολουθούσε επέπεσε
και συνέτριψε τα τελευταία βαγόνια του σταθμευμένου, με αποτέλεσμα το θάνατο 35 και τον τραυματισμό 150 επιβατών.
Ένα από τα πλέον πολύνεκρα δυστυχήματα, στην ιστορία των ελληνικών σιδηροδρόμων.

Η ώρα ήταν 6 και 15 το απόγευμά όταν ξαφνικά μεγάλος κρότος από την σιδηροδρομική γραμμή ακούστηκε .
Άμέσως ειπώθηκε ότι το τραίνο που πέρναγε από την γέφυρα έπεσε στο ποτάμι του Δερβενίου. Όμως τίποτε τέτοιο δεν είχε συμβεί αλλά εκείνη την ώρα συνέβη στο Δερβένι, ένα από τα πλέον πολύνεκρα δυστυχήματα στην ιστορία των ελληνικών σιδηροδρόμων.
Την Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 1968 , δύο αμαξοστοιχίες, ξεκίνησαν από την Κυπαρισσία με μιάμιση ώρα διαφορά η μία αμαξοστοιχία από την άλλη οι οποίες επέστρεφαν με 2.500 ψηφοφόρους έκαστη από την Πελοπόννησο προς την Αθήνα και τον Πειραιά, Η πρώτη ήταν απλή ταχεία και στάθμευε σε όλους τους σταθμούς ενώ η δεύτερη ήταν υπερταχεία και «έπιανε» μόνο στους θεωρητικά μεγάλους σταθμούς.

 Η πρώτη αμαξοστοιχία αφού στάθμευσε στο Σ. Σταθμό του Δερβενίου και πήρε επιβάτες ,ξεκίνησε , αγκομαχώντας πέρασε τη γέφυρα ,όταν ξαφνικά ο συρμός ακινητοποιήθηκε λίγες δεκάδες μέτρα πιο πέρα , μέσα στις ελιές και απάνω σε στροφή καθώς μία γυναίκα αισθανθεί λιποθυμία και τράβηξε τον μοχλό ασφαλείας. Τότε έγινε το κακό , Η άλλη αμαξοστοιχία που πέρασε το σταθμό του Δερβενίου , χωρίς να σταματήσει , έφτασε την προπορευόμενη και ,,, συγκρούσθηκαν σφοδρά, με αποτέλεσμα το θάνατο 34 επιβατών και τον τραυματισμό άλλων 135.
 Επακολούθησε πανικός όμως χάρις την αυτοθυσία κατοίκων της περιοχής σώθηκαν αρκετοί... 

Στο σημείο υπάρχει προσκυνητάρι
πηγη 

     ΔΕΡΒΕΝΙ-ο παλαιός σταθμός Ο.Σ.Ε. Λυκοποριάς

«Εστίν με ουν Ελλάς και η Μακεδονία»

«Εστίν με ουν Ελλάς και η Μακεδονία, νυνί μέντοι τη φύσει των τόπων ακολουθούντες και τω σχήματι χωρίς έγνωμεν από της άλλης Ελλάδος τάξαι και συνάψαι προς όμορον αυτής Θράκης…» (Στράβων Γεωγραφικά, 7).

Mε τα μέχρι σήμερα δεδομένα, το κορινθιακό αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα στη «Mακεδονία» τον 6ο αιώνα π.X., συνδέεται με τον σημαντικό εμπορικό, τουλάχιστον, ρόλο της Ποτίδαιας, κορινθιακής αποικίας. Aπό τα τέλη του 6ου αιώνα π.X. παρατηρείται σταδιακή αύξηση των κειμένων σε ιωνικό αλφάβητο σε περιοχές που ιστορικά δεν δικαιολογούσαν ιωνική παρουσία και σε βάρος του κορινθιακού αλφαβήτου, το οποίο δεν φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε στην περιοχή μετά τους Περσικούς Πολέμους. H διάδοση του ιωνικού αλφαβήτου αλλά και γενικότερα της ιωνικής τέχνης πρέπει να συνδέεται με τη διείσδυση και πιθανότατα την πολιτιστική υπεροχή των Iώνων στο πλαίσιο της Περσικής Αυτοκρατορίας, τμήμα της οποίας αποτέλεσαν οι εν λόγω περιοχές από τα τέλη του 6ου αιώνα π.X. H περσική αναδίπλωση μετά το τέλος των Mηδικών Πολέμων σηματοδοτεί και τη βαθμιαία υποχώρηση των ιωνικών αυτών στοιχείων από τη Mακεδονία και την άμεση - γλωσσική μεταξύ άλλων - διείσδυση των Αθηνών.

ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΟΡΙΝΘΟΥ – ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Μετά τη μάχη της Χαιρώνειας (το 338 π.Χ.), που έπαψε να υπάρχει στην Ελλάδα πόλη που να μην υπολογίζει τους Μακεδόνες, ο τότε βασιλιάς των Μακεδόνων Φίλιππος ΙΙ ( ή Φίλιππος ο Μακεδών) συγκάλεσε συνέδριο των Ελληνικών πόλεων στις αρχές του 337 π.Χ. στην Κόρινθο για τα Ελληνικά θέματα (τις εμφύλιες διαμάχες, την επέμβαση των Περσών στα Ελληνικά πράγματα κ.α.). Στο συνέδριο αυτό συμφωνήθηκε να υπάρξει ειρήνη μεταξύ των Ελληνικών πόλεων, να συγκροτηθεί Πανελλήνια Ένωση-συμμαχία που να διαθέτει κοινό Ελληνικό στρατό και Ελληνικό ναυτικό με αρχηγό το Φίλιππο, προκειμένου να αποκρούονται οι εξωτερικοί κίνδυνοι κλπ

Η ως άνω απόφαση της Κορίνθου λήφθηκε και γιατί πολλοί Έλληνες διανοούμενοι της εποχής αυτής, όπως π.χ. ο ρήτορας Ισοκράτης, διακήρυτταν ότι η μόνη λύση των Ελληνικών προβλημάτων ( παύση των εμφυλίων πολέμων και η ησυχία από τους Πέρσες) ήταν η ειρήνευση των Ελληνικών κρατών, η πολιτική ένωση των Ελλήνων και ο κοινός πόλεμος κατά των βαρβάρων, δηλαδή κατά των Περσών και των συμμάχων τους (Κάρων, Φοινίκων κ.α.).
«Εις δε τον Ισθμον των Ελλήνων συλλεγέντων, και ψηφισαμένων επί Πέρσας μετ’ Αλέξανδρου στρατεύειν, ηγεμών ανηγορεύθη» ( Πλουτάρχου, Αλέξανδρος 14)

«‘Όταν ανέλαβε τη βασιλεία ο Αλέξανδρος, ως γιος του δολοφονημένου Φιλίππου, πήγε στην Πελοπόννησο- ήταν τότε περίπου είκοσι ετών. Εκεί συγκέντρωσε τους Πελοποννησίους και τους ζήτησε την αρχηγίας της εκστρατείας κατά των Περσών, μια και την είχαν ήδη αναθέσει στον Φίλιππο. Όλοι συμφώνησαν, εκτός από τους Σπαρτιάτες, που απάντησαν ότι η παράδοση τους επιβάλει όχι να ακολουθούν, αλλά να καθοδηγούν άλλους…..» (Αρριανού, Αλεξάνδρου Ανάβασης Α 1)

Σημειώνεται ότι:
α) Επειδή η αρχαία Ελλάδα δεν ήταν ένα ενιαίο κράτος, αλλά πάρα πολλά, το κάθε ένα από αυτά είχε αναπτύξει και τη δική του γλώσσα (σήμερα λέμε διάλεκτο) - ο λόγος και για τον οποίο οι αρχαίοι συγγραφείς λένε π.χ.: «Ο Αλέξανδρος ανεβόα Μακεδονιστί.», «γλώσσα Μακεδονική» «γλώσσα Ελληνική» (= η κοινή) κ.α., αλλά και π.χ.: Φίλιππος ο Μακεδών, ο Μίνωας ο Κρης, Απολλόδωρος ο Αθηναίος κ.α. 
β) Χοντρικά οι αρχαίες Ελληνικοί διάλεκτοι-γλώσσες ήσαν: η Δωρική (τη μίλαγαν Σπαρτιάτες, Μακεδόνες κ.α.), η Ιωνική (τη μίλαγαν οι Αθηναίοι, οι νησιώτες κ.α.) και η Αιολική (τη μίλαγαν οι Θεσσαλοί κ.α.). Κάτι που ισχύει, λίγο ή πολύ, ακόμη και σήμερα, πρβ π.χ. «Ιντα κάνεις» (Κρητικά) = «Τι κάνεις» (κοινά).
Ετυμολογικά τα ονόματα «Μακεδονία - Μακεδών, Μαγνησία - Μάγνης, Μακέτια - μακέτης» προέρχονται από τη δωρική ρίζα μακ- από την οποία παράγονται και τα: μάκος ή ιωνικά μήκος, magnus = μέγας = μακρύς, μακαρόνια κ.α., καθώς και τα σύνθετα: Μακεδονία, μακεδανός – Μάκεδνος και μακεδνός,η,ο κ.α.
Από το Μακεδόν(ιος) αντι μακεδονικός > Μακεδών κ.α.

Στην Οδύσσεια (η’ 106) αναφέρεται «Αι δ’ ιστούς υφόωσι και ηλακατα στρωφώσιν ημέναι, οία τε φύλλα μακεδνής αιγείρειο», όπου το επίθετο «μακεδνός,ή,ος» μεταφράζεται σε ευμήκη, δηλαδή με μάκος ή ιωνικά μήκος και συνεπώς «Μάκεδνος» σημαίνει ο μακέτης (ευμήκης, ψηλός) εννοείται άντρας και Μακεδόνες = οι ευμήκεις ή «Μακεδονία» = η ευμήκη, η μακρά χώρα (έδρα).

Πιο σωστά, η ονομασία «Μακέδ(α)νος» είναι φανερό ότι είναι σύνθετη από τις απλές λέξεις «μάκος» (= ιωνικά μήκος) και «έδ(α)νος » ή «εδ(α)νός». Η λέξη «μάκος» ή ιωνικά μήκος = το μάκ(ρ)ος, απ΄όπου και τα: μεγας, μειζων, magnus, grand, μακαρόνι … Διάφορο είναι το: «μάκκος» (με δυο κκ) ή νεότερα «μάκος». Η λέξη «εδανός» (Ιλ Ξ 172) (με τόνο στην κατάληξη) σημαίνει ο ευχάριστος, ο εύοσμος, «έδνον» = το γλυκύ, το εύγευστο, εύοσμο κ.α., από το «εδος > ηδύ» και το «ήδος, ήδομαι» = ευχαριστούμαι. Με αυτή την ετυμολογία «μακέδνος» σημαίνει ο μακέτης (ο μακρύς, ψηλός) και εδανός (γλυκύς, συμπαθής, ωραίος) εννοείται άντρας. Η λέξη «έδ(α)νος,η,ο» (με τόνο στο θέμα σημαίνει είτε η χώρα (πργ: «η έδρα > το έδρανο», η Δωρίδα, κοιτίδα των Δωριέων) είτε το δώρο – τα δώρα (από το έδνα, εδνάομαι-ώμαι, εδνόω-ώ = δώρα, δωρίζω), άρα «έδνοι» - μακ-εδνοι= οι Δωριείς - υπενθυμίζεται ότι οι Μακεδόνες είναι δωρικής καταγωγής. Με αυτή την ετυμολογία «μακέδνος» = ο μακετης (ο μακρύς, ψηλός) Δωριεύς (πρβ και «Δωριείς τριχάικες») και Μακεδονία = η μεγάλη Δωρίδα.
Μια διαφορά π.χ. που έχει η γλώσσα των Μακεδόνων από τις άλλες Ελληνικές ήταν λέει η εξής: «Οι Δέλφιοι δεν χρησιμοποιούν το Β στη θέση του φ, όπως οι Μακεδόνες που λένε Βίλιππος, Βαλακρός και Βερονίκη, αλλά αντί του π. Έτσι αυτοί λένε φυσικά το «πατείν» «βατείν» και το «πικρον» «βικρόν». «Οβύσους» (= μήνας χρησμών) λοιπόν, είναι «Οπυσούς»…
Ο μέγας Αλέξανδρος σε επιστολή του προς το Δαρείο, βασιλιά των Περσών, αναφέρει εκτός των άλλων και πως είναι Έλληνας, καθώς και ότι η Μακεδονία είναι Ελλάδα: : «Οι πρόγονοί σας ήρθαν στην Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα και μας προκαλέσατε μεγάλες συμφορές, χωρίς να έχουν κάνει κανείς από εμάς κανένα κακό. Τώρα που εγώ έγινα βασιλιάς των Ελλήνων, πέρασα στην Ασία, για να εκδικηθώ τις δικές σας αδικίες…. Εξάλλου, βοηθήσατε τους Περίνθιους που αδικούσαν τον πατέρα μου και ο Ώχος έστειλε στρατό στη Θράκη που την κατείχαμε εμείς. Ο πατέρας μου δολοφονήθηκε με συνωμοσία που οργανώσατε εσείς, όπως οι ίδιοι διαδώσατε με επιστολές σας σ΄όλο τον κόσμο …… Οι απεσταλμένοι σας καταστρέψανε τους φίλους μας και προσπάθησαν να καταστρέψουν την ειρήνη, που έφερε στους Έλληνες. Εκστράτευσα λοιπόν εναντίον σου, επειδή εσύ ξεκίνησες την έχθρα….» (Αρριανός Β 14, 4).

Το ότι οι Μακεδόνας ήσαν Έλληνες πιστοποιείται και από το γεγονός ότι συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες, αφού στους αγώνες εκείνους επιτρέπονταν να συμμετάσχουν μόνο Έλληνες, Μάλιστα ο Πλούταρχος αναφέρει ότι στο την ημέρα που οι Μακεδόνες κυρίευσαν την Ποτίδαια έφθασαν τρία μηνύματα, που το ένα έλεγε ότι ο βασιλιάς των Μακεδόνων Φίλιππος κέρδισε στο αγώνισμα της ιππασίας στους Ολυμπιακούς αγώνες, το άλλο ότι γεννήθηκε ο Μ. Αλέξανδρος και το άλλο ότι οι Ιλλυριοί νικήθηκαν από το Παρμενίωνα.

«Το ότι ο Αλέξανδρος ως προς την καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του ήταν απόγονος του Ηρακλή, μέσω του Κάρανου και από πλευρά της μάνας της μητέρας του απόγονος του Αιακού, μέσω του Νεοπτολέμου, είναι πλέον αποδεκτά…. Και στο Φίλιππο, που μόλις είχε κυριεύσει την Ποτίδαια ήρθαν ταυτόχρονα τρία μηνύματα. Το πρώτο, ότι οι Ιλλυριοί νικήθηκαν από τον Παρμενίωνα σε μεγάλη μάχη, το δεύτερο ότι με άλογο ιππασίας νίκησε στους Ολυμπιακούς αγώνες και το τρίτο πως γεννήθηκε ο Αλέξανδρος (Πλουτάρχου Αλέξανδρος 1 – 3).

Μακεδόνες Ολυμπιονίκες: Ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α, στην 80η Ολυμπιάδα, το 460 π.Χ. έτρεξε το Στάδιο και ήλθε δεύτερος με διαφορά στήθους. Ο βασιλιάς Αρχέλαος Περδίκας, αγωνίσθηκε στην 93η Ολυμπιάδα, το 408 π.Χ. και κέρδισε στους Δελφούς στο αγώνισμα των τεθρίππων. Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ αναδείχθηκε τρεις φορές Ολυμπιονίκης. Στην 106η Ολυμπιάδα, το 356 π.Χ. έτρεξε με το άλογό του. Στην 107η Ολυμπιάδα, το 352 π.Χ. έτρεξε με τα τέθριππά του. Στην 108η Ολυμπιάδα, το 348 π.Χ., νίκησε στη συνωρίδα. Ο Κλίτων νίκησε στο Στάδιο στην 113η Ολυμπιάδα, το 328 π.Χ. Ο Δαμασίας ο Αμφιπολίτης έτρεξε το Στάδιο και νίκησε στην 115η Ολυμπιάδα, το 320 π.Χ. Ο Λάμπου ο Φιλιππίσιος, αναδείχθηκε νικητής τεθρίππων στην 119η Ολυμπιάδα, το 304 π.Χ. Ο Αντίγονος έτρεξε το Στάδιο και νίκησε στην 122η Ολυμπιάδα, το 292 π.Χ. και στην 123η Ολυμπιάδα το 288 π.Χ. Ο Σέλευκος έτρεξε το Στάδιο και νίκησε στην 128η Ολυμπιάδα, το 268 π.Χ. Στην 128η Ολυμπιάδα, το 268 π.Χ., νίκησε μια γυναίκα από τη Μακεδονία στο αγώνισμα των συρομένων από πώλους αρμάτων (συνωρίδα πώλων). Ο Παυσανίας αναφέρει: «νικητές λένε πως αναδείχθηκαν στη συνωρίδα μια γυναίκα Βελεστίχη από την παραθαλάσσια Μακεδονία».

ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ

Οι Μακεδόνες ήσαν Έλληνες, καθώς και ότι ο Μ. Αλέξανδρος και οι ένδοξοι σύντροφοί του έκαναν τη γη να ησυχάσει κ.τ.λ., πρβ:

«Και εγένετο μετά το πατάξαι Αλέξανδρον τον Φιλίππου τον Μακεδόνα, ος εξήλθεν εκ της γης Χεττειείμ, και επάταξε τον Δαρείον βασιλέα Περσών και Μήδων και εβασίλευσεν αντ᾿ αυτού πρότερος επι την ῾Ελλάδα. και συνεστήσατο πολέμους πολλούς και εκράτησεν οχυρωμάτων πολλών και έσφαξε βασιλείς της γης· και διήλθεν έως άκρων της γης και έλαβε σκύλα πλήθους εθνών. και ησύχασεν η γη ενώπιον αυτού, και υψώθη, και επήρθη η καρδία αυτού. και συνήγαγε δύναμιν ισχυράν σφόδρα και ήρξε χωρών και εθνών και τυράννων, και εγένοντο αυτώ εις φόρον. και μετά ταύτα έπεσεν επί την κοίτην και έγνω ότι αποθνήσκει. και εκάλεσε τούς παίδας αυτού τους ενδόξους τούς συντρόφους αυτού από νεότητος και διείλεν αὐτοίς την βασιλείαν αυτού έτι ζώντος αυτού. και εβασίλευσεν Αλέξανδρος έτη δώδεκα και απέθανε. και επεκράτησαν οι παίδες αυτού έκαστος εν τω τόπῳ αυτού. και επέθεντο πάντες διαδήματα μετά το αποθανείν αυτόν και οι υιοί αυτών οπίσω αυτών έτη πολλά και επλήθυναν κακά εν τη γη. και εξήλθεν εξ αυτών ρίζα αμαρτωλός Αντίοχος Επιφανής, υιός Αντιόχου βασιλέως, ος ην όμηρα εν τη Ρώμη· και εβασίλευσεν εν έτει εκατοστώ και τριακοστω και εβδόμω βασιλείας Ελλήνων. (Μακκαβαίων, Κεφ. 1 , 1 – 10)

«Ιδού. Τράγος ήρχετο από της δύσεως επί πρόσωπον πάσης της γης και δεν ήγγιζεν το έδαφος….. και είδον αυτόν ότι επλησίασεν εις τον κριον …. και εκτύπησε … και συνέτριψε και έρριψεν αυτόν κατά γης, και κατεπάτησεν αυτόν…. Δια τούτο ο τράγος εμαγαλύνθη σφόδρα…… Είναι οι βασιλιείς της Μηδίας και της Παρσίας ….. ο τριχωτός τράγος είναι ο βασιλεύς της Ελλάδος ….» (Δανιήλ η Κεφάλαιο)

Στην καινή Διαθήκη αναφέρονται και μάλιστα σε αντιδιαστολή οι ονομασίες «Έλληνες» και «βάρβαροι», που σημαίνει αφενός ότι ακόμη και η Χριστιανική Θρησκεία παραδέχεται ότι παλιά υπήρχαν βάρβαροι και αφετέρου ότι η ονομασία «βάρβαροι» είχε έννοια ακριβώς αντίθετη από την ονομασία Έλληνες», κάτι ως οι δούλοι και ελεύθεροι, οι σοφοί και οι ανόητοι, πρβ: «Έλλησί τε και βαρβάροις, σοφοίς τε και ανοήτοις οφειλέτης ειμί..ου γαρ επαισχύνομαι το ευαγγέλιον του Χριστού· δύναμις γαρ Θεού εστιν εις σωτηρίαν παντί τω πιστεύοντι, Ιουδαίω τε πρώτον και Ελληνι»…(προς Ρωμαίους Κεφ. 1, 14 -16)

Σημειώνεται επίσης ότι:

Α) Στην καινή Διαθήκη «Ελληνιστής» σημαίνει όχι ο Έλληνας, αλλά αυτός που λατρεύει τους Ελληνικούς Θεούς, τους Ολύμπιους Θεούς, κάτι που πολεμούσε η Χριστιανική Θρησκεία, πρβ: «Εν δε ταις ημέραις ταύταις πληθυνόντων των μαθητών εγένετο γογγυσμός των Ελληνιστών» 
(Πράξεις 6,1)

Β) Το Κοράνιο αναφέρει τον Αλέξανδρο ως Προφήτη. Οι Βουδιστές λάτρευσαν τον Αλέξανδρο ως ισόθεο, ενώ οι Αιγύπτιοι τον ανακήρυξαν γιο του Θεού Άμμωνα. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Νεκτάριος προβάλλουν τον Αλέξανδρο.

Ο ΑΚΡΟΚΟΡΙΝΘΟΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

Η ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΚΟΡΙΝΘΟΣ-Corinth, Greece

H KOΡΙΝΘΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ ΟΔΗΓΟΥΣ-Corinth Vacation Travel Video Guide

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

                               Σας ευχόμαστε...
      🎄🎅ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 🎅 ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ🎄 !!!
       ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ