ΕΛΛΑΔΑ-ΚΟΡΙΝΘΙΑ

ΕΛΛΑΔΑ-ΚΟΡΙΝΘΙΑ

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019

ΧΙΛΙΟΜΟΔΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ: ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΗΚΑΝ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΛΟΥΤΡΑ ΣΤΗΝ ΤΕΝΕΑ






Η ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΑΝΕΘΡΕΨΕ ΤΟΝ ΟΙΔΙΠΟΔΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ!

Σύμφωνα με τον μύθο, μετά την πτώση της Τροίας, ο Αγαμέμνονας εγκατέστησε Τρωάδες από την Τένεδο στην περιοχή, που είναι ένα σταυροδρόμι, ένα κεντρικό σημείο. «Είναι ο δρόμος που ενώνει την αρχαία Κόρινθο με τις Μυκήνες και το 'Αργος, οπότε κατά κάποιο τρόπο ήταν οι 'φύλακες' της περιοχής. Επίσης, εδώ, σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, είχε ανατραφεί ο Οιδίποδας. Μάλιστα, έχει βρεθεί σε σωστικές ανασκαφές της δεκαετίας του 1960 ρωμαϊκός λύχνος με παράσταση του Οιδίποδα σε νεαρή ηλικία», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Ευαγγέλογλου. Έκτοτε, η πόλη αναπτύχθηκε και τον 8ο αι. π. Χ. συμμετείχε στον αποικισμό των Συρακουσών με αρχηγό τον Κορίνθιο Αρχία. Στους ελληνιστικούς χρόνους η αρχαία Τενέα ακμάζει, ενώ στη ρωμαϊκή περίοδο είναι η μοναδική πόλη που, σύμφωνα με τις πηγές, δεν καταστρέφεται λόγω της κοινής καταγωγής των Τενεατών με τους Ρωμαίους (μύθος Αινεία).



Ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Ψύχας μεταφέρει σε ζεμπίλι φερτά υλικά που βγάζει συνάδελφος του από πηγάδι βάθους 16 μέτρων που βρέθηκε δίπλα σε ρωμαϊκά λουτρά στην αρχαία Τενέα.

Η μεγαλοπρέπεια και η ευμάρεια της πόλης φαίνεται, εξάλλου, και στα ευρήματα, όπως στα πολυτελή κτερίσματα των τάφων, μεταξύ των οποίων ένα επιχρυσωμένο χάλκινο στεφάνι, χρυσά ενώτια, δαχτυλίδια και πολλά άλλα. Ή στα χρυσά αντίγραφα νομισμάτων (π.χ. της Σικυώνας) που έπαιζαν τον ρόλο του οβολού, καθώς και στον ασημένιο στατήρα της Κορίνθου, που χρονολογείται γύρω στο 480 π.Χ. «Είναι το σπανιότερο νόμισμα που έκοψε η Κόρινθος. Οι Αμερικανοί, που σκάβουν στην Κόρινθο 120 χρόνια έχουν βρει 10 τέτοια νομίσματα, κι εμείς με το 'καλημέρα' βρήκαμε ένα, το οποίο είναι άριστο», είπε  ο Κωνσταντίνος Λαγός, ιστορικός, νομισματολόγος, μέλος της ερευνητικής ομάδας.


Ευμάρεια δείχνει επίσης το ταφικό μνημείο των ρωμαϊκών χρόνων που έχει εντοπιστεί στην περιοχή, όπου εκτείνεται οργανωμένο νεκροταφείο ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. «Είναι ένα μοναδικό μνημείο, δίχωρο, υπέργειο, ναόσχημο, που δείχνει μια πολυτέλεια», τονίζει η κ. Ευαγγέλογλου για να καταλήξει ως προς τις έρευνες: «Ουσιαστικά είμαστε στην αρχή του νήματος. Δηλαδή, πέρυσι βρήκαμε τα πρώτα οικιστικά κατάλοιπα και πλέον από εδώ αρχίζουμε να μπαίνουμε στα δημόσια κτίρια της πόλης».   Σημειώνεται ότι τα φετινά αρχαιολογικά κατάλοιπα, που προσφέρουν σημαντικά στοιχεία για τους κεντρικούς δημόσιους χώρους της αρχαίας πόλης, εντοπίστηκαν δυτικά και σε μικρή απόσταση από τις οικιστικές εγκαταστάσεις που ανασκάφηκαν το 2018.


Οι ανασκαφικές έρευνες το 2019 στο Χιλιομόδι Κορινθίας, στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος «Αρχαίας Τενέας» ήταν εντυπωσιακές και αποκάλυψαν μέρος του κεντρικού ιστού της πόλης με δημόσια κτίρια συνολικής έκτασης 600 τ.μ.
Συγκεκριμένα ανασκάφηκε τμήμα δημόσιου λουτρικού συγκροτήματος ρωμαϊκών χρόνων, καθώς και μέρος δημόσιου κτιρίου λατρευτικής χρήσης αρχαϊκών χρόνων.


Τα φετινά αρχαιολογικά κατάλοιπα εντοπίστηκαν δυτικά και σε μικρή απόσταση από τις οικιστικές εγκαταστάσεις που ανασκάφηκαν το 2018 και προσφέρουν σημαντικά στοιχεία για τους κεντρικούς δημόσιους χώρους της αρχαίας πόλης. Ταυτόχρονα διενεργήθηκε ευρείας κλίμακας επιφανειακή έρευνα που απέδωσε πολλές καινούργιες πληροφορίες για την τοπογραφία της περιοχής. Μεταξύ των ευρημάτων ξεχωρίζουν ασημένια και χάλκινα νομίσματα της ελληνιστικής περιόδου.



Η ανασκαφή αποκάλυψε αρχαία λουτρά
Το λουτρό έχει προσανατολισμό Β/Ν. Φέτος διερευνήθηκαν επτά χώροι του, οι οποίοι καλύπτουν έκταση 500 τ.μ. Οι χώροι αυτοί αποτελούν τμήμα μόνο του συνόλου των λουτρικών εγκαταστάσεων, οι οποίες φαίνεται να επεκτείνονται στα νότια και δυτικά του ανεσκαμμένου χώρου. Συγκεκριμένα, στο βόρειο τμήμα του ανεσκαμμένου χώρου εντοπίστηκαν τρεις κατά σειρά αίθουσες στον άξονα Α/Δ, οι οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους με θυραία ανοίγματα και ταυτίζονται με τους θερμούς χώρους του λουτρού (caldarium).
Κιονόκρανα βρέθηκαν μέσα στα λουτρά

Σε όλες διατηρείται το υποδαπέδιο σύστημα θέρμανσης με υπόκαυστα κυκλικής και τετράγωνης διατομής και σε όλες εντοπίζεται στοά εφοδιασμού και καθαρισμού των υποκαύστων (praefurnium). Επιπλέον, πήλινοι αεραγωγοί περιστοιχίζουν εσωτερικά τους τοίχους τους. Στο μεγαλύτερο τμήμα των χώρων διατηρείται σε καλή κατάσταση το υπερυψωμένο δάπεδό τους από πήλινες πλάκες, που σε αρκετά σημεία τους φέρουν διακόσμηση με ερυθρό χρώμα.


Τέλος, σε δύο από τις αίθουσες, διαμορφώνονται αψίδες οι οποίες εσωτερικά έχουν υπερυψωμένα τοιχάρια που φέρουν μαρμαροθετήματα. Γενικότερα, σε όλους τους χώρους του λουτρού βρέθηκαν στο στρώμα καταστροφής σπαράγματα μαρμαροθετημάτων και ψηφίδες, γεγονός που καταδεικνύει την πολυτέλεια του συγκροτήματος, το οποίο είχε πολλαπλές φάσεις κατασκευής.


Λουτήρες και κίονες ήρθαν στο φως με την ανασκαφή
Στο νότιο ανεσκαμμένο τμήμα του συγκροτήματος εντοπίστηκαν τέσσερις αίθουσες. Από αυτές μια φέρει κτιστά θρανία περιμετρικά στους τοίχους της και διατρέχεται από κιονοστοιχεία με κατεύθυνση Α/Δ. Στο δάπεδό της βρέθηκε καταπεσμένο ιωνικό κιονόκρανο και ένας κίονας.
Αποκαλύφθηκαν πήλινα ειδώλια

Η αίθουσα αυτή επικοινωνεί στα ανατολικά με μια δεύτερη, η οποία φέρει λουτήρες και αυτή με τη σειρά της επικοινωνεί στα βόρεια με το caldarium και στα νότια με κολυμβητική δεξαμενή, της οποίας ένα μόνον τμήμα διερευνήθηκε φέτος. Ανατολικά αποκαλύφθηκε τρίτη αίθουσα, η οποία περιλαμβάνει λουτήρα και εκτεταμένο πήλινο δάπεδο, το οποίο διατηρείται σε εξαιρετικά καλή κατάσταση. Κάτω από το δάπεδο εντοπίστηκε μολύβδινος αγωγός στην επιφάνεια του οποίου αναγράφεται το όνομα του κατασκευαστή.
Η αίθουσα αυτή εκτείνεται σε όλο το μήκος του διερευνηθέντος λουτρικού συγκροτήματος στον άξονα Β/Ν. Στο εσωτερικό της εντοπίστηκε σε στρώμα καταστροφής καταπεσμένο δωρικό κιονόκρανο και κίονας με ραβδώσεις. Τέλος, στο ΝΔ τμήμα του λουτρού βρέθηκε χώρος στον οποίο απολήγει αγωγός απορροής υδάτων που διατρέχει υποδαπέδια τις παραπάνω αίθουσες.

Ο αρχαιολόγος Κωνσταντίνος Ψύχας μεταφέρει σε ζεμπίλι φερτά υλικά.

Νομίσματα και πήλινα ειδώλια
Στον τελευταίο αυτό χώρο εντοπίστηκαν αποθέσεις χρηστικών αγγείων ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, κεφαλή πήλινου ειδωλίου, πληθώρα θραυσμάτων γυάλινων μοιροδοχείων, καθώς και αποτμήματα υαλοθετημάτων επάνω σε κονίαμα. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής των λουτρών βρέθηκαν 130 νομίσματα που χρονολογούνται από την ελληνιστική έως και την υστερο-ρωμαϊκή περίοδο. Ορισμένα από αυτά ανήκουν σε νομισματικούς θησαυρούς.

Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής των λουτρών βρέθηκαν 130 νομίσματα που χρονολογούνται από την ελληνιστική έως και την υστερο-ρωμαϊκή περίοδο

Για την οικοδόμηση των παραπάνω εγκαταστάσεων χρησιμοποιήθηκε και αρχιτεκτονικό υλικό αρχαϊκών, κλασικών και ελληνιστικών χρόνων, το οποίο αποδομήθηκε πιθανότατα από πρωιμότερες μνημειακές κατασκευές που δέσποζαν στο χώρο. Τα αρχιτεκτονικά στοιχεία από κίονες, κιονόκρανα, τρίγλυφα, επιστήλια, γεισίποδες κ.α., καθώς και η κεραμική ελληνιστικών, κλασικών και αρχαϊκών χρόνων στα κατώτερα ανεσκαμμένα στρώματα του λουτρού ενισχύουν την παραπάνω άποψη.



Γλυπτό από παριανό μάρμαρο
Βόρεια του λουτρού, σε άμεση επαφή με αυτό και σε μεγαλύτερο βάθος εντοπίστηκαν εγκαταστάσεις αρχαϊκών χρόνων, που περιλαμβάνουν πηγάδι με εξάγωνο στόμιο, εντός χώρου που ορίζεται από τοίχους σε διάταξη Π.



Αποκαλύφθηκε γυναικείο άγαλμα από παριανό μάρμαρο
Στο εσωτερικό του χώρου αυτού, σε στρώμα αρχαϊκής κεραμικής, εντοπίστηκε τμήμα μηρού από μαρμάρινο γλυπτό αρχαϊκής περιόδου, κατασκευασμένο από παριανό μάρμαρο, τμήμα γλυπτού από τον ώμο πιθανότατα γυναικείου αγάλματος φυσικού μεγέθους, καθώς και πώρινη πιθανόν εναέτια κεφαλή αλόγου. Αμέσως ανατολικά του πηγαδιού, ανασκάφηκε αποθέτης στο εσωτερικό του οποίου εντοπίστηκε σωρεία κεραμικής του 6ου αι. π.Χ.




Περίτεχνα τα ευρήματα της ανασκαφής
Τα ευρήματα είναι κυρίως μικρογραφικά αγγεία, τρία πήλινα ειδώλια αλόγων, ζωόμορφος αρύβαλλος, δακτυλιόσχημος αρύβαλλος με πλαστικό στόμιο που απεικονίζει σειρήνα, αστράγαλος με επίχρισμα ερυθρού χρώματος, δύο σιδερένια ομοιώματα τράπεζας κ.α.




Αποκαλύφθηκε πηγάδι
Από το εσωτερικό του πηγαδιού το οποίο διερευνήθηκε σε βάθος 15μ. ανασύρθηκε μεγάλη ποσότητα αρχιτεκτονικών μελών αρχαϊκής, κλασικής και ελληνιστικής περιόδου, επιζωγραφισμένες σίμες, βάση μαρμάρινου αγαλματιδίου στο οποίο διατηρείται κεφάλι σκύλου και πόδια ανδρικής μορφής, πιθανόν Μελέαγρου, κορμός αγαλματιδίου γυμνής γυναικείας μορφής, πιθανόν Αφροδίτης, άνω τμήμα γυμνού κορμού μαρμάρινου γυναικείου αγαλματιδίου, πάνω από 60 αμφορείς και οινοχόες, κεραμική από τους αρχαϊκούς έως τους ύστερους ρωμαϊκούς χρόνους, νομίσματα ρωμαϊκών και υστερο-ρωμαϊκών χρόνων και μια αιχμή σιδερένιου δόρατος.

Ευρήματα από την ανασκαφή στην Τενέα

Τα παραπάνω κατά χώραν κατάλοιπα, σε συνδυασμό με τα κινητά ευρήματα που βρέθηκαν στο εσωτερικό τους, μας επιτρέπουν να υποθέσουμε ότι πρόκειται για χώρους τέλεσης λατρείας, που αποτελούν πιθανότατα μέρος ενός μεγαλύτερου δημόσιου αρχαϊκού συγκροτήματος, το οποίο εκτείνεται σε σημεία που δεν έχουν ακόμη διερευνηθεί σε βάθος.






Κεραμικά όστρακα που βρέθηκαν στην αρχαία Τενέα εκτίθενται στο προαύλιο του αρχαιολογικού εργαστηρίου προκειμένου να καταγραφούν, να εξετασθούν και ίσως να συναρμολογηθούν.

Οπως αναφέρει το ΥΠΠΟ το πρόγραμμα υποστηρίζεται από διεπιστημονική ομάδα, Αρχαιολόγων, Νομισματολόγων, Ανθρωπολόγων, Τοπογράφων, Αρχιτεκτόνων και Συντηρητών υπό τη Διεύθυνση της αρχαιολόγου Δρ. Έλενα Κόρκα, με φορέα υλοποίησης τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και με υπεύθυνη την κ. Π. Ευαγγέλογλου, Αρχαιολόγο της ΕΦΑ Κορινθίας. Για μια ακόμη χρονιά συμμετείχαν φοιτητές από πανεπιστημιακές σχολές της Ελλάδας και του εξωτερικού, οι οποίοι εργάστηκαν και μαθήτευσαν στο πλαίσιο των ερευνητικών εργασιών. Ταυτόχρονα διεξήχθησαν εκπαιδευτικά προγράμματα σε μαθητές γυμνασίου και λυκείου και ξεναγήσεις σε ενήλικες.

Ο νομισματολόγος Κωνσταντίνος Λαγός εξετάζει χρυσό νόμισμα, ελληνιστικής εποχής, που βρέθηκε μέσα σε τάφο προκειμένου να πληρώσει ο νεκρός τη μετάβασή του στον κάτω κόσμο.

Η διεύθυνση του προγράμματος ευχαριστεί θερμά για την γενναιόδωρη αρωγή τους, την Περιφέρεια Πελοποννήσου, τον Δήμο Κορινθίων, το Ίδρυμα Π. και Α. Κανελλοπούλου, την εταιρεία Χρ. Τσαούση, MYTILINEOS, Λάβα Α. Ε. Θυγατρική του Ομίλου Ηρακλής. Επίσης ευχαριστούμε το Σωματείο «Φίλοι Αρχαίας Τενέας» και τους κατοίκους του Χιλιομοδίου. Επιπρόσθετα, τους κυρίους Τάκη, Κανέλο, Ξύδη, Ηλία και Χασικίδη που παραχώρησαν τα αγροτεμάχιά τους για τη διεξαγωγή της έρευνας, καθώς και τους κυρίους. Μανούσο και Μαρία Μανουσάκη, Θωμά Αθανασάκο και Παναγιώτα Βουρβουροπούλου για την φιλοξενία των τομεαρχών και συνεργατών-ερευνητών. Τέλος, ευχαριστίες απευθύνονται στην ΓΔΑΠΚ, ΔΙΠΚΑ και ΕΦΑ Κορινθίας καθώς και στη Διεύθυνση Συντήρησης Αρχαίων και Νεοτέρων Μνημείων, την ΕΦΑ Πόλης Αθηνών, το Νομισματικό Μουσείο και τη Σχολή Τοπογράφων Μηχανικών του Μηχανικών για την υποστήριξή τους.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ, i-efinerida,CNN.GR,prothema.gr

ΣΥΛΛΟΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ








Τρίτη 7 Μαΐου 2019

To Ethnofest «ταξιδεύει» στην Κόρινθο,Σάββατο 11 Μαΐου.

To Ethnofest «ταξιδεύει» στην Κόρινθο το Σάββατο 11 Μαΐου για μια μοναδική θεματική κινηματογραφική βραδιά, εθνογραφικών ντοκιμαντέρ εγχώριας και διεθνούς παραγωγής!!!


Το Ιστορικό Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου (ΙΛΜΚ), η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας (ΕΦ.Α.ΚΟΡ.) και το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), οργανώνουν την επόμενη κοινή τους δράση, στο Mικρό Θέατρο του Δήμου Κορινθίων (Κολιάτσου 32 και Ερμού, Κόρινθος). Συγκεκριμένα, το Σάββατο 11 Μαΐου,σε συνεργασία με το Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας-Ethnofest οργανώνουν θεματική κινηματογραφική βραδιά με ειδικές προβολές εθνογραφικών ντοκιμαντέρ της πρόσφατης εγχώριας και διεθνούς παραγωγής
Εκπρόσωπος του Ethnofest θα προλογίσει τις ταινίες, ενώ μετά από κάθε προβολή θα ακολουθεί σύντομη συζήτηση με το κοινό. 


Η είσοδος σε όλες τις προβολές είναι ελεύθερη για το κοινό.


Πρόγραμμα προβολών :

17:30-IstanbulMakami / Νότες της Κωνσταντινούπολης
(Τουρκία, 2016, 70’)

https://vimeo.com/165433060


Νότες της Κωνσταντινούπολης

Η ταινία Νότες της Κωνσταντινούπολης είναι ένας κινηματογραφικός αυτοσχεδιασμός με πέντε μουσικούς από το εξωτερικό, που ερωτεύονται τη μουσική Μακάμ (κλασική οθωμανική μουσική) και αποφασίζουν να ζήσουν στην Τουρκία, πιστεύοντας ότι η μουσική μαθαίνεται καλύτερα στη γη όπου γεννήθηκε. Ο καθένας τους κουβαλάει διαφορετικές ιστορίες, αλλά η επιθυμία να βρουν τα δικά τους μονοπάτια πέρα από τις
 υποχρεώσεις της «σύγχρονης ζωής» είναι το σημείο που ενώνει τους δρόμους τους. Κατασκευάζοντας τρία επίπεδα -μουσική, Κωνσταντινούπολη,και συνδυασμός των δύο στην κινηματογραφική πλατφόρμα- η ταινία είναι ένα σύγχρονο παραμύθι, ύμνος για την Κωνσταντινούπολη και την κλασική μουσική της. Μια ταινία για την επιμονή, την επιθυμία, την αναζήτηση του λόγου ύπαρξης (raison d’etre) του καθενός, τα ταξίδια, τους πολίτες του κόσμου, και τη δύναμη της μουσικής να κατανοεί τον Άλλο και να προσφέρει αυτοέκφραση στην αναζήτηση του πάθους. Αφηγείται μοναδικές ιστορίες για τα κοινά όνειρα που φοβόμαστε να αγγίξουμε και, έτσι, προσπαθεί να μας εμπνεύσει ώστε να απελευθερωθούμε.

Αυθεντικός Τίτλος: Istanbul Makami
Σκηνοθέτες: Ozlem Sariyildiz, Yunus Emre Aydin
Χώρα: Τουρκία
Έτος: 2016

Διάρκεια: 70'

Ozlem Sariyildiz
Η Ozlem Sariyildiz γεννήθηκε το 1978. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Βιομηχανικό Σχέδιο, 
έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στα Μέσα και τις Πολιτισμικές Σπουδές στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο
 Μέσης Ανατολής στην Τουρκία και ξεκίνησε το διδακτορικό της στο Γραφιστικό Σχέδιο στο Πανεπιστήμιο Bilkent.
 Κατά τη διάρκεια των προπτυχιακών της σπουδών ξεκίνησε να ασχολείται με το βίντεο και το ντοκιμαντέρ και από 
τότε εξακολουθεί να αφηγείται ιστορίες. Στη φιλμογραφία της συμπεριλαμβάνονται οι ταινίες There and Back (2013),
 Damn the Dams (2012) και Water Salt Flour (2011).

 Yunus Emre Aydin
Ο Yunus Emre Aydin γεννήθηκε το 1982.
 Αποφοίτησε από το Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης και συνέχισε
 τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο ίδιο τμήμα. Εργάζεται ως επαγγελματίας φωτογράφος και παίζει ούτι.
 Οι Νότες της Κωνσταντινούπολης αποτελούν την πρώτη του ταινία.


18:50-Пукнатини / Ρωγμές (Γερμανία, 2018, 55’)
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Κόφτη  
https://bit.ly/2GzobTI

   

«Ρωγμές // Cracks in the Walls»(Γερμανια, 2018, 55’)

Φωτεινά σούπερ μάρκετ βρίσκονται δίπλα σε ερείπια εργοστασίων στο Πέρνικ της Βουλγαρίας, όπου κάποτε βρισκόταν ένα από τα πιο σημαντικά βιομηχανικά κέντρα των Βαλκανίων. Οι «Ρωγμές» αφηγούνται έντονους ιστορικούς μετασχηματισμούς, μέσα από τις εμπειρίες ανθρώπων που έχουν βιώσει περιόδους βιομηχανικής ανάπτυξης και παρακμής. Το φιλμ διερευνά την καθημερινότητα σε μία πόλη όπου συνυπάρχουν πολλαπλές εποχές και τελεολογίες της μοντερνικότητας και αναδεικνύει σκέψεις, πρακτικές και απαντήσεις σε διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες και περιόδους οικονομικών κρίσεων. Εκκίνηση των αφηγήσεων αποτελεί ο εργασιακός βίος, μέσα από τον οποίο ξετυλίγονται μνήμες από εγκαταλειμμένα εργοστάσια, ιστορίες μετανάστευσης, ταξικές και εθνοτικές ανισότητες, συνθήκες επισφάλειας και χρέους και ιστορίες απεργιών.
 Η αφήγηση επικεντρώνεται στις εμπειρίες των γενεών εκείνων που συμμετείχαν σε έντονους ιστορικούς μετασχηματισμούς και διένυσαν μεγάλο μέρος της ζωής τους τόσο κατά τη διάρκεια του σοσιαλισμού,όσο και κατά τη διάρκεια της περιόδου που ακολούθησε την κατάρρευσή του. Το φιλμ εκκινεί από τις υλικές ρωγμές για να αναδείξει ατομικές, συλλογικές και κοινωνικές άυλες ρωγμές και τρόπους διαχείρισής τους.
Οι ρωγμές γίνονται σημεία κατάτμησης αλλά και συνάντησης εποχών, ιδεολογιών, ανισοτήτων. Σημαδεύουν και περιγράφουν μετασχηματισμούς αλλά και ενώνουν, καθώς εκκινούν τομές αλλά δεν διαχωρίζουν πλήρως.


Συντελεστές

Σκηνοθεσία- Σενάριο: Δήμητρα Κόφτη
Διεύθυνση φωτογραφίας: Nicola Zambelli
Μοντάζ: Armando Duccio Ventriglia
Ήχος: Francesco Mina
Μουσική: Ορχήστρα «Ορφέας»
Παραγωγή: Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας
Παραγωγός/Παραγωγοί: Δήμητρα Κόφτη
Φορμάτ: DCP
Χρώμα: Έγχρωμο
Χώρα Παραγωγής: Βουλγαρία, Ελλάδα, Ιταλία, Γερμανία
Έτος Παραγωγής: 2018
Διάρκεια: 56'



Δήμητρα Κόφτη
Η Δήμητρα Κόφτη είναι ανθρωπολόγος με κύρια ενδιαφέροντα την εργασία και την επισφάλεια, τις μεταβαλλόμενες χρονικότητες, την εμπειρία των κοινωνικών μετασχηματισμών, και το φιλμ. Έχει εκπονήσει διδακτορική έρευνα μέ θέμα τις εργασιακές σχέσεις, στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης και
ελαστικοποίησης της εργασίας στη Βουλγαρία. Οι «Ρωγμές» είναι το πρώτο της φιλμ, σε συνεργασία με τον Nicola Zambelli. Είναι βασισμένο στη μεταδιδακτορική έρευνά της για την
εκβιομηχάνιση και αποβιομηχάνιση στο Πέρνικ (Βουλγαρία), η οποία υπήρξε μέρος ομαδικής έρευνας με θεμα «Βιομηχανία και ανισότητα», στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας (Χάλλε, Γερμανία).
Η νέα της έρευνα ασχολείται με τις μεταβαλόμενες εργασιακές
και κοινωνικές σχέσεις στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της χρηματιστικοποίησης της οικονομίας.
Είναι επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο.


20:00-Άλιμα (Ελλάδα, 2017, 30΄)
Σκηνοθεσία: Λουκάς Κουμπούρης, Νικόλας Παπαδημητρίου

https://vimeo.com/243634191




Εδώ και αιώνες, τα νερά της λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου-Αιτωλικού παρέχουν τροφή και εργασία σε ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της περιοχής και συντελούν στη διαμόρφωση ενός μοναδικού φυσικού και πολιτισμικού τοπίου. 
Η ταινία επικεντρώνεται στη μία από τις δέκα περιοχές Διβαριών στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, το διβάρι του Κόμματος και αποτελεί μια προσπάθεια καταγραφής της καθημερινής ζωής των ψαράδων, μέσα από την εργασία τους και τη σχέση τους με το ιδιαίτερο περιβάλλον της λιμνοθάλασσας. 
Η κινηματογράφηση διήρκησε πάνω από ένα χρόνο και προωθήθηκε από την εταιρεία Olympus με την υποστήριξη
του Φορέα Διαχείρισης Λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου.
παρέχει μια σύγχρονη ανθρωπολογική ματιά στις διαδρομές των ψαράδων Μεσολογγίου - Αιτωλικού.
Το όνομα της ταινίας"Alima",είναι ένας όρος που χρησιμοποιούν οι τοπικοί ψαράδες και σημαίνει "να πάτε για ψάρεμα στο διβάρι". 


Λουκάς Κουμπούρης
Ο Λουκάς Κουμπούρης είναι απόφοιτος του τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
 Από το 2015, εργάζεται σε κινηματογραφικές παραγωγές, ενώ έχει σκηνοθετήσει δυο εθνογραφικά ντοκιμαντέρ.

Νικόλας Παπαδημητρίου
O Νικόλας Παπαδημητρίου είναι απόφοιτος του τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου
και του Digital Film Making προγράμματος της SAE Institute. Ασχολείται τα τελευταία χρόνια 
ενεργά με τη σκηνοθεσία, την κινηματογράφιση και την παραγωγή εθνογραφικών ταινιών.
Αυθεντικός Τίτλος: Άλιμα


Σκηνοθέτες: Λουκάς Κουμπούρης, Νικόλας Παπαδημητρίου
Χώρα: Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά
Έτος: 2017
Διάρκεια: 30'

20:45-Qu’importelagravité / Σχετικά με τη Βαρύτητα 
(Καναδάς, Ελβετία, 2017, 79’) 




Σχετικά με τη Βαρύτητα

Ο Christian, 63 ετών, και ο Bruce, 71, είναι δύο φίλοι που ο καθένας κουβαλάει το δικό του φορτίο. Ο Christian υποφέρει από μια γενετική ασθένεια που βλάπτει σοβαρά την όρασή του και κάνει το δέρμα του υπερευαίσθητο στον ήλιο, ενώ ο Bruce είναι βαρήκοος και διπολικός. Αλλά και οι δύο άντρες μοιράζονται μια κοινή επιθυμία: την επιθυμία να πετάξουν, να αψηφήσουν τους νόμους της βαρύτητας, να απεκδυθούν τους
 περιορισμούς των σωμάτων τους. Ως βαθιά σχολαστικό και λογικό άτομο, ο Christian έχει τελειοποιηθεί στην τεχνική της πτώσης με αλεξίπτωτο και, μετά από χρόνιες προσπάθειες, του έχει δοθεί άδεια να πετάξει μόνος του. 
Τώρα προσπαθεί να πείσει τον φίλο του τον, πιο ασταθή και εκρηκτικό, Bruce, να κάνει το ίδιο και να τον ακολουθήσει μέχρι το Μον Μπλανκ.
Η ταινία αποτελεί τρυφερό και συγκινητικό πορτρέτο των δύο αυτών αντισυμβατικών ατόμων, ένα δείγμα direct cinema με σουρρεαλιστικές πινελιές, που μας παρασύρει σε ένα ταξίδι στα φωτεινά ύψη και τις σκοτεινές ατραπούς της ανθρώπινης ψυχής.

Matthieu Brouillard
Ο Matthieu Brouillard γεννήθηκε στο Μόντρεαλ και είναι οπτικός καλλιτέχνης. Για αρκετά χρόνια ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και το σχέδιο, ενώ το 2003 το ενδιαφέρον του μετατοπίστηκε προς τη φωτογραφία, θεωρώντας ότι το συγκεκριμένο μέσο θα ήταν πιο κατάλληλο ώστε να μεταφράσει τις εικόνες που είχε στο μυαλό του. 
Έκτοτε, τραβά φωτογραφίες και δημιουργεί εγκαταστάσεις βίντεο που συνδυάζουν το ντοκιμαντέρ και την «mise en sce?ne», συχνά αντλώντας θεματικές και στυλιστικά στοιχεία από τη μυθολογία και την εικονιστική παράδοση.
Η δουλειά του αντικατοπτρίζει το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη, κυρίως ανδρική, φιγούρα, την οποία συχνά απεικονίζει υπό περιορισμό ή με σαφή απόκλιση από αισθητικές και κοινωνικές νόρμες.
Έχει εκδώσει τρία βιβλία φωτογραφίας: Narragonie, Darkness Implacable, και Coming Through the Fog (μαζί με τον D. Cumming). Η ταινία “Σχετικά με τη Βαρύτητα”, γυρισμένη σε περίοδο δύο ετών, αποτελεί την πρώτη του ταινία.

Για πληροφορίες:

Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου: 27410 25352 (καθημερινά, εκτός Δευτέρας, 08:30-14:00).
Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας- Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου:( 27410 31207),  πληροφορίες: Φύλακες Μουσείου Αρχαίας Κορίνθου (καθημερινά και Σ/Κ, 9:00-14:00 εκτός Τρίτης)
Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας: 27470 22279 (καθημερινά, εκτός Τρίτης, 10:00-18:00).

ΠΗΓΕΣ
Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο Κορίνθου
Εφορεία Αρχαιοτήτων Κορινθίας
Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας
Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς 
ethnofest.gr
vimeo.com
youtube

Τρίτη 30 Απριλίου 2019

«Πίνοντας ήλιο κορινθιακό» Ο. Ελύτης




Πίνοντας ήλιο κορινθιακό
Διαβάζοντας τα μάρμαρα
Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες
Σημαδεύοντας με το καμάκι
Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά
Βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει*Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται
Ν’ ανοίγει.
Πίνω νερό κόβω καρπό
Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου
Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς
Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου
Φεύγω με μια ματιά
Ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται
Όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.

Ο. Ελύτης

ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ


Το ποίημα ανήκει στη συλλογή  Ήλιος ο πρώτος που κυκλοφόρησε το 1943, τη περίοδο της κατοχής  αλλά είναι γεμάτο αισιοδοξία και θετικά συναισθήματα, αντιδρώντας στην ασχήμια και στον πόνο του πολέμου. Η ομορφιά και η θετική ενέργεια του ποιήματος είναι απόρροια της επαφής του ποιητή με τη φύση, η οποία τον πλημμυρίζει με χαρά και τον κάνει να ονειρεύεται ένα καινούριο κόσμο καλύτερο, πλασμένο στα μέτρα της καρδιάς.
   
Βασικά μορφικά γνωρίσματα:
• Γλώσσα πλούσια, παραστατική και λυρική
• Στο ποίημα υπάρχει κάποιος θεματικός ιστός, ειρμός και νοηματική αλληλουχία.
• Εικονοπλαστική φαντασία
• Αποθέωση των αισθήσεων
• Φυσιολατρική δημιουργική διάθεση
Η σχέση του Ελύτη με τη φύση
Η ελληνική φύση είναι οργανικό στοιχείο στην ποίηση του Ελύτη. Είναι ένα σύνολο φαινόμενων που έχουν ως χαρακτηριστικό γνώρισμά τους την αέναη κίνηση. Τα φυσικά στοιχεία έχουν ανθρώπινες ιδιότητες, συμπλέκονται με τους ανθρώπους.
 Ο ποιητής με τις τέσσερις μετοχές που χρησιμοποιεί («Πίνοντας», «Διαβάζοντας», Δρασκελίζοντας», «Σημαδεύοντας») φαίνεται να απολαμβάνει με όλες τις αισθήσεις του το ελληνικό τοπίο: τον ήλιο, τα μάρμαρα, τα αμπέλια, τις θάλασσες, όλα στοιχεία αλληλένδετα με την ελληνική φύση και παράδοση.
Χώρος : ελληνική καλοκαιρινή φύση Χρόνος: Παρόν Γλώσσα : Απλή Δημοτική Ύφος: απλό , ζωηρό.
Θέμα ποιήματος : Οι εμπειρίες του ποιητή απ΄την επαφή του με τη φύση που τον γεμίζουν αισιοδοξία και χαρά.

Πρώτη ενότητα
Παρουσιάζονται εικόνες από το ελληνικό φυσικό τοπίο, το οποίο ο ποιητής δείχνει να το απολαμβάνει αναπτύσσοντας μια άμεση και βιωματική σχέση με αυτό και μετέχοντας  με όλες του τις αισθήσεις. Ο ήλιος, τα μάρμαρα, οι απέραντες εκτάσεις με αμπέλια που απλώνονται σαν τη θάλασσα, η θάλασσα που συνυπάρχει αρμονικά με τη στεριά συνθέτουν το εληνικό τοπίο που προβάλλεται σε όλο του το μεγαλείο.
Στίχος 1:  Ο ποιητής όχο μόνο απολαμβάνει τον ήλιο αλλά ρουφάει κυριολεκτικά την κάθε του σταγόνα.
Στίχος 2:  Παρατηρεί τα μάρμαρα, έρχεται σε επαφή με τον πλούτο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Στίχος 3:  Βαδίζει μέσα στις μεγάλες εκτάσεις αμπελιών που θυμίζουν θάλασσα.
Στίχοι 4-5: Έρχεται σε επαφή με τη θάλασσα και ασχολείται με τη δραστηριότητα του ψαρέματος.

Στίχοι 6-8:  Ο ποιητής, συμμετέχοντας στις ομορφιές της φύσης με όλες του τις αισθήσεις, κατορθώνει να ακούσει το όμορφο τραγούδι της πλάσης και βλέπει τη στεριά να ανοίγει την αγκαλιά της για να τον υποδεχτεί.

Δεύτερη ενότητα 
Ο ποιητής χαίρεται τα πολύτιμα δώρα της φύσης, αναζωογονείται, γεμίζει αισιοδοξία και παρά τις δύσκολες συνθήκες μπορεί να ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο.
Στίχος 9:  Ο ποιητής απολαμβάνει τα δώρα της φύσης.
Στίχος 10:  Ο ποιητής μπορεί να νιώσει τη δύναμη του ανέμου.
Στίχος 11:  Οι λεμονιές χαρίζουνε στη φύση τη γύρη τους.
Στίχος 12:  Τα πράσινα(χρώμα αισιοδοξίας) πουλιά περνούν μέσα από τα όνειρα του ποιητή που ελπίζει σε έναν όμορφο κόσμο.
Στίχος 13:  Μέσα από την επαφή του με τη φύση, ξεφεύγει από τη δυσάρεστη πραγματικότητα και ξεκινά το ταξίδι του για έναν άλλο κόσμο.
Στίχοι 14-15:  Ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος φως και ελπίδα, πλασμένος με τις αξίες της καρδιάς και της αγάπης.

Ερμηνευτικά σχόλια
«Διαβάζοντας τα μάρμαρα» : γνωριμία με τον αρχαίο πολιτισμό
«Αμπέλια θάλασσες» : αμπέλια και θάλασσες ή αμπέλια σαν θάλασσες (το αμπέλι και η θάλασσα αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία της Κορίνθου)
«Ένα τάμα ψάρι»: μεταφορικά το ψάρεμα. Το τάμα προέρχεται από το χώρο της θρησκείας και το ψάρι από το χώρο της ελληνικής αλιείας.
«Τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει»: το φως του ήλιου «διαβάζει» τα φύλλα , ο ήλιος στρέφεται προς τα φύλλα ενώ κανονικά τα φύλλα κατευθύνονται προς το σημείο του ήλιου για να δεσμεύσουν το φως του.
«Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται»/ Ν’ ανοίγει» : ο ποιητής αποκαλύπτει τις χαρές της στεριάς
«Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου»: ο άνεμος εμφανίζεται σαν στερεή ύλη που ο ποιητής μπορεί να αγγίξει.
«Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς» : Υπερρεαλιστική εικόνα , οι λεμονιές σε ανθοφορία.
«Φεύγω με μια ματιά …… όπου ο κόσμος ξαναγίνεται. Όμορφος απ’ την αρχή στα μέτρα της καρδιάς»: ο ποιητής φαντάζεται ένα κόσμο που ξαναγίνεται όμορφος.
Σχήματα Λόγου
Μεταφορές: πίνοντας ήλιο, διαβάζοντας τα μάρμαρα, ένα τάμα ψάρι που γλιστρά, οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη, τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου.
Προσωποποιήσεις: ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει, τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται ν’ ανοίγει κ.α.
Παρομοιώσεις: αμπέλια θάλασσες, τάμα ψάρι
Ασύνδετο: Σε όλο το ποίημα παρατηρείται ασύνδετο σχήμα . Σημεία στίξης υπάρχουν μόνο στο τέλος καθεμιάς από τις δύο στροφές.
Επαναλήψεις: στ. 1 και 9, 1 και 6, 13 και 14.
Εικόνες: Πίνοντας ήλιο κορινθιακό, διαβάζοντας τα μάρμαρα, δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες, σημαδεύοντας με το καμάκι Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά, βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει, τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται, πίνω νερό κόβω καρπό χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου, τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου, φεύγω με μια ματιά ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται όμορφος απ’ την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.
Αντιθέσεις : στ. 3 και 7 , τα  αντιθετικά  ζευγάρια των τεσσάρων στοιχείων της φύσης νερού (θάλασσες)-φωτιάς (ήλιο), αέρα (ανέμου)-γης (στεριά) και της σχέσης μεταξύ των στοιχείων αυτών (Πίνοντας ήλιο, στις φυλλωσιές του ανέμου).
 Παρηχήσεις του ρ: στιχ. 9 «… Πίνω νερό κόβω καρπό …»

Στιχουργική

 Ελεύθερος στίχος , χωρίς μέτρο και συγκεκριμένο αριθμό συλλαβών σε κάθε στίχο, χωρίς ομοιοκαταληξία.

Γνωρίσματα μορφής του ποιήματος
 Υπερρεαλιστικά στοιχεία και εικόνες.
Ελεύθερος στίχος απαλλαγμένος από τους κανόνες της παραδοσιακής ποίησης.
Κυριαρχία των αισθήσεων.
Γλώσσα πλούσια, λυρική και παραστατική.

Χρήση ζωηρών εικόνων.  

Τρίτη 23 Απριλίου 2019

23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1882- Έναρξη των εργασιών διάνοιξης του Ισθμού της Κορίνθου.



«Τον Ισθμό ούτε να τον οχυρώσετε, ούτε να τον σκάψετε», απεφάνθη η Πυθία...

Από μαρτυρίες αρχαίων συγγραφέων προκύπτει ότι ο Περίανδρος ήταν ο πρώτος που σκέφθηκε και τη διάνοιξη του Ισθμού, γύρω στο 602 π.Χ. Γρήγορα, όμως, εγκατέλειψε το σχέδιο του, από το φόβο ότι θα προκαλούσε την οργή των Θεών, έπειτα από το χρησμό της Πυθίας που έλεγε: «Ισθμόν δε μη πυργούτε μήδ’ ορύσσετε. Ζευς γαρ έθηκε νήσον η κ’ εβούλετο». Το πιθανότερο είναι ότι ο χρησμός προκλήθηκε από τους ιερείς των διαφόρων ναών, που φοβήθηκαν ότι διανοίγοντας τον Ισθμό θα έχαναν τα πλούσια δώρα και αφιερώματα των εμπόρων, που δεν θα είχαν πια λόγο να μένουν στην Κόρινθο. Ο βασικός, όμως, λόγος που ανάγκασε τον Περίανδρο να εγκαταλείψει το σχέδιό του δεν ήταν η θεϊκή οργή αυτή καθαυτή, αλλά οι τεράστιες τεχνικές δυσκολίες εκτέλεσης του έργου και τα οικονομικά συμφέροντα της Κορίνθου, που επιθυμούσε να διατηρήσει την προνομιούχο θέση της ως «κλειδούχος» του διαμετακομιστικού εμπορίου της Μεσογείου. Άλλωστε, η συνέχιση του «περάσματος» των πλοίων δια της «διόλκου» δεν παρουσίαζε ιδιαίτερα προβλήματα στην Κόρινθο, διότι τα τότε πλοία ήταν μικρών διαστάσεων (τριήρεις) και η μυϊκή δύναμη των δούλων και των ζώων ήταν επαρκής για το σκοπό αυτό.
Τρεις αιώνες αργότερα, το 307 π.Χ., ο Δημήτριος ο Πολιορκητής επιχείρησε να θέσει σ’ εφαρμογή το ίδιο σχέδιο, αλλά εγκατέλειψε την ιδέα, όταν οι Αιγύπτιοι Μηχανικοί που έφερε γι’ αυτό το σκοπό τον διαβεβαίωσαν ότι η διαφορά της στάθμης του Κορινθιακού από τον Σαρωνικό ήταν τέτοια που με την τομή του Ισθμού τα νερά του Κορινθιακού που θα χύνονταν στον Σαρωνικό θα τον πλημμύριζαν, με συνέπεια την καταπόντιση της Αίγινας και των γειτονικών νησιών και ακτών.


Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, ο Ιούλιος Καίσαρ το 44 π.Χ. και ο Καλιγούλας το 37 π.Χ. έκαναν ανάλογα σχέδια, τα οποία όμως εγκαταλείφθηκαν για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους. Στα σχέδια αυτά βασίσθηκε ο Νέρωνας, όταν αποφάσισε το 66 μ.Χ. να πραγματοποιήσει το έργο. Οι εργασίες άρχισαν το 67 μ.Χ. και από τις δυο άκρες (Κορινθιακό – Σαρωνικό), και χρησιμοποιήθηκαν τότε χιλιάδες εργάτες. Την έναρξη των εργασιών έκανε ο ίδιος ο αυτοκράτορας, στις 28 Νοεμβρίου, δίδοντας το πρώτο χτύπημα στη γη του Ισθμού με χρυσή αξίνα.
Οι εργασίες εκσκαφής είχαν προχωρήσει σε μήκος 3.300 μ., σταμάτησαν όμως, όταν ο Νέρωνας αναγκάστηκε να γυρίσει στη Ρώμη για να αντιμετωπίσει την εξέγερση του στρατηγού Γάλβα. Τελικά, με το θάνατο του Νέρωνα -που συνέβη λίγο μετά την επιστροφή του- το έργο εγκαταλείφθηκε. Το πόσο σοβαρή και μελετημένη ήταν η προσπάθειά του αποδεικνύεται κι από το γεγονός ότι κατά την οριστική διάνοιξη της διώρυγας, στους νεότερους χρόνους, βρέθηκαν 26 δοκιμαστικά πηγάδια βάθους 10 μέτρων το καθένα και διάφοροι τάφροι της εποχής του.


Ο επόμενος που επιχείρησε να διανοίξει τη διώρυγα ήταν ο Ηρώδης ο Αττικός, αλλά οι προσπάθειες του σταμάτησαν σχεδόν αμέσως, όπως και αυτές των Βυζαντινών που ακολούθησαν. Αιώνες αργότερα, οι Ενετοί προσπάθησαν να διανοίξουν τον ισθμό ξεκινώντας, αυτή τη φορά, τις εκσκαφές από τον Κορινθιακό. Οι μεγάλες, όμως, δυσκολίες που συνάντησαν οδήγησαν και πάλι στη διακοπή των εργασιών.


Το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας βρήκε την Ελλάδα στο κατώφλι της βιομηχανικής εποχής. Οι συνθήκες ήταν πιο ευνοϊκές και ο κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, προβλέποντας τη μεγάλη σημασία που θα είχε γενικότερα για την ανάπτυξη της χώρας η κατασκευή της διώρυγας, ανέθεσε τη σχετική μελέτη σε ειδικό μηχανικό. Το κονδύλι, όμως, των 40 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων που κρίθηκε αναγκαίο σύμφωνα με τον προϋπολογισμό δαπάνης για την εκτέλεση του έργου, δεν μπορούσε να εξευρεθεί από τη διεθνή χρηματαγορά, πολύ περισσότερο δε να διατεθεί από τον ελληνικό προϋπολογισμό. Έτσι, η προσπάθεια του κυβερνήτη εγκαταλείφθηκε.


Με τη Βιομηχανική Επανάσταση του 19ου αιώνα, η τεχνολογική εξέλιξη επέτρεψε την υλοποίηση της πανάρχαιας ιδέας διόρυξης του Ισθμού. Η πραγματοποίηση του έργου κρίθηκε αναγκαία από τη μελέτη των συνθηκών του διεθνούς εμπορίου και της ναυτιλίας στη Μεσόγειο. Έτσι, άρχισε η προσπάθεια εξεύρεσης κεφαλαίων από τη διεθνή χρηματαγορά. Η δια του Ισθμού οδός παρείχε δυο σημαντικά πλεονεκτήματα στη διεθνή ναυτιλία και κατ’ επέκταση στο διεθνές εμπόριο: Ασφάλεια και Οικονομία. Η παράκαμψη των επικίνδυνων ακρωτηρίων Κάβο Μαλέα και Κάβο Ματαπά δεν θα μείωνε μόνο τους κινδύνους από ναυτικά ατυχήματα, αλλά και το κόστος μεταφοράς (ασφάλιστρα, καύσιμα, χρόνος).


Μετά τη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ, η Κυβέρνηση Ζαΐμη έλαβε την απόφαση τομής του Ισθμού και το Νοέμβριο του 1869 ψήφισε το νόμο της «περί διορύξεως του Ισθμού της Κορίνθου». Με το νόμο αυτό είχε δικαίωμα να παραχωρήσει σε εταιρεία ή ιδιώτη το προνόμιο κατασκευής και εκμετάλλευσης της Διώρυγας. Το ελληνικό δημόσιο κατακύρωσε το έργο το 1881 στον στρατηγό Στέφανο Τύρρ, μαζί με το προνόμιο εκμετάλλευσης της διώρυγας για 99 χρόνια.


Οι εργασίες διάνοιξης του Ισθμού της Κορίνθου άρχισαν το 1882 στις 23 Απριλίου. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από τον Ούγγρο Gerfer.
Οι μηχανικοί κινήθηκαν στα “χνάρια” που είχε χαράξει ο Νέρωνας θεωρώντας την ως οικονομικότερη και σωστότερη λύση. Για 8 χρόνια γινόταν εργασίες μέχρι που διακόπηκαν λόγο εξαντλήσεως των κεφαλαίων της εταιρείαςκαι τελικά έκλεισε.
 Συνέχεια στο όραμα έδωσε η ελληνική εταιρεία ” Εταιρεία της Διώρυγας της Κορίνθου” υπό τον Α.Συγγρό. Εργάστηκαν 2.500 άτομα με τα καλύτερα μηχανήματα της εποχής. Το έργο διήρκησε 11 χρόνια κάνοντας εγκαίνια 25 ιουλίου του 1893. 



Η ιστορία της Διώρυγας

Η τομή της Διώρυγας αποφασίστηκε από την Κυβέρνηση Ζαΐμη όταν τον Νοέμβριο του 1869 ψήφισε το νόμο της «περί διορύξεως του Ισθμού της Κορίνθου». Με το νόμο αυτό είχε δικαίωμα να παραχωρήσει σε εταιρεία ή ιδιώτη το προνόμιο κατασκευής και εκμετάλλευσης της Διώρυγας. Το ελληνικό δημόσιο κατακύρωσε το έργο το 1881 στον στρατηγό Στέφανο Τύρρ, μαζί με το προνόμιο εκμετάλλευσης της διώρυγας για 99 χρόνια.



Οι εργασίες διάνοιξης ξεκίνησαν στις 23 Απριλίου 1882. Η μελέτη του έργου έγινε από τον Ούγγρο Β. Gerfer, αρχιμηχανικό της διώρυγας Φραγκίσκου στην Ουγγαρία, και ελέγχθηκε από τον μηχανικό Daujats, αρχιμηχανικό της διώρυγας του Σουέζ. Για την τελική κατάληξη έγιναν μελέτες τριών χαράξεων. Ως η πιο σωστή και οικονομική, προκρίθηκε η χάραξη που είχε εφαρμόσει ο Νέρωνας. Υστερα, όμως, από 8 χρόνια, η εταιρεία αυτή διέκοψε τις εργασίες της -εξαιτίας της εξάντλησης όλων των κεφαλαίων της- και τελικά διαλύθηκε.

Τη συνέχιση του έργου ανέλαβε ελληνική εταιρεία με την επωνυμία «Εταιρεία της Διώρυγας της Κορίνθου» υπό τον Ανδρέα Συγγρό, που ανέθεσε την εκτέλεση των εργασιών στην εργοληπτική εταιρεία του Α. Μάτσα, η οποία και αποπεράτωσε το έργο. Αυτό το οικονομικό τόλμημα, αυτός ο τεχνικός άθλος, με τη χρησιμοποίηση 2.500 εργατών και των τελειότερων μηχανικών μέσων της εποχής, ολοκληρώθηκε μετά 11 χρόνια. Τα εγκαίνια έγιναν με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις 25 Ιουλίου 1893, από το πρωθυπουργό Σωτήριο Σωτηρόπουλο.

Η διώρυγα κόβει σε ευθεία γραμμή τον Ισθμό της Κορίνθου σε μήκος 6.346 μ. Το πλάτος της στην επιφάνεια της θάλασσας είναι 24,6 μ. και στο βυθό της 21,3 μ., ενώ το βάθος της κυμαίνεται μεταξύ 7,50 έως 8 μ. Ο συνολικός όγκος των χωμάτων που εξορύχτηκαν για την κατασκευή της έφθασε τα 12 εκατομμύρια κυβικά μέτρα.

Συνολικά, από την έναρξη λειτουργίας της έως το 1940, η Διώρυγα παρέμεινε κλειστή για διάστημα τεσσάρων χρόνων. Μεγάλη διακοπή της λειτουργίας της έγινε και το 1944, όταν οι Γερμανοί, κατά την αποχώρησή τους, ανατίναξαν τα πρανή, προκαλώντας την κατάπτωση 60.000 κυβικών μέτρων χωμάτων. Οι εργασίες εκφράξεως διήρκεσαν πέντε χρόνια (1944-1949).



Η σημασία της διώρυγας

Η συντόμευση του πλου από το Ιόνιο προς τον Πειραιά, αποτελεί το μεγαλύτερο κέρδος από τη λειτουργία της διώρυγας. Ενδεικτικά αναφέρεται:

Κέρκυρα – Πειραιάς 270 ναυτικά μίλια, ενώ με τον γύρο της Πελοποννήσου 370.
Πρίντεζι – Πειραιάς 333 ν.μ., έναντι 464 ν.μ.
Πάτρα – Πειραιάς 100 ν.μ. και 295 ν.μ. αντίστοιχα.
Πορθμός Μεσσήνης – Πειραιάς, 403 ν.μ., έναντι 477 ν.μ.
Υπολογίζεται, ότι κάθε χρόνο περνούν από τη διώρυγα της Κορίνθου 12.000 πλοία.

Η γεωλογική σύσταση των πρανών της Διώρυγας είναι ανομοιόμορφη, με ποικιλία γεωλογικής συστάσεως εδαφών. Μία ιδιομορφία, που κατά καιρούς έχει ως συνέπεια την κατάπτωση μεγάλων χωμάτινων όγκων και κατά συνέπεια το κλείσιμο του καναλιού. 

Σήμερα, η Διώρυγα της Κορίνθου αποτελεί διεθνή κόμβο θαλάσσιων συγκοινωνιών και εξυπηρετεί περί τα 12.000 πλοία ετησίως, όλων των εθνικοτήτων.



The History in english...

The famous Corinth Canal, which separates the Peloponnese from mainland Greece, connects the Gulf of Corinth with the Saronic Gulf. The Corinth Canal, though only completed in the late 19th century, was an idea and dream that’s dates back over 2000 thousand years.
The strip of land that connects the Peloponnese and mainland Greece is called the “Isthmus”. At it’s narrowest point, it is only 4 miles wide, and in ancient times, one could see from one side to the other.
Before the Corinth Canal was constructed, ships had to travel all around the Peloponnese, which added approximately 185 nautical miles, and several days more travel to their journey time.


CORINTH, GREECE. 1945-05-09. VIEW OF THE CORINTH CANAL.



CORINTH, GREECE. 1945-05-09. THE CORINTH CANAL AND SURROUNDING COUNTRYSIDE SEEN FROM A ROAD ON THE HILLS ABOVE THE BRIDGE.


CORINTH, GREECE. 1945-05-09. ENTRANCE TO THE CANAL AREA WITH A SIGN INDICATING THE DANGERS OF GERMAN MINEFIELDS.


A PHOTOGRAPH OF THE CORINTH CANAL, TAKEN FROM THE H.M.A.S. "PARRAMATTA" ON HER WAY TO GREECE, FOR DOCKING, 1918-10-02. (DONATED BY MR. P.C. SLAUGHTER.)


Corinth, Greece. 15 October 1944. This aerial view shows a new railway bridge (only just completed by the Germans) destroyed and two nearby landslides which blocked the canal.

Corinth, Greece. C. 1944-11. This mosaic, comprised of photographs taken by aircraft of an RAF Middle East Photo Reconnaissance Unit, shows how the Germans blocked the Corinth Canal in an attempt to render it impassable to our shipping and transport. An inactive merchant vessel from Piraeus, the SS "Vesta" of 3350 tons, was sunk across the southern entrance to the Corinth Canal. Both road and rail bridges over the canal were destroyed and the canal blocked by two landslides. One bridge had been recently constructed by the Germans and had only just come into use. In addition, two pontoon bridges at the northern end were destroyed, piers were blown up and ferries sunk.
-----------------------------------------------------------------------------


The Ancient Greeks devised a solution to the problem of the extra length of the ships’ journey when the “Diolkos” was constructed. This was a stoned path, paved with limestone, which ran along from Schinous on the Saronic Gulf to Poseidonia on the Corinth Gulf. The name “Diolkos” means a “movable platform”.
The tyrant of Corinth, Periander, was the first who envisioned the Corinth Canal in 602BC, but the technical capabilities in ancient times made his idea impossible to carry out. Instead, he developed the “Diolkos”, which more than served its’ purpose.
Along the “Diolkos” ran the “olkos”, which was a wheeled vehicle onto which ships were actually lifted onto, and taken over land from one side to the other.
Not all ships could use the “olkos” due to their size, but in many cases, the cargo of ships was taken off at one side, and transported to the other, where a second ship would be waiting to load on the cargo. Today, there are still sections of the “diolkos” that one can still see.


There were many others who intended to start the construction of the Corinth Canal, but for a number of varied reasons, the project never took off. Demetrius Poliorkitis, King of Macedon was one who tried in 300 BC, but with no positive results.
Amongst reasons stopping him was the belief that Poseidon, God of the Sea, opposed the joining of the Aegean and the Adriatic. This was also a fear that stopped Julius Caeser and Emperors Caligula and Hadrian from starting construction of the canal.



Corinth Canal – Isthmus

The first serious attempt at the canals construction was by Emperor Nero, who in 67AD, announced to spectators at the Isthmian Games that he was going to dig the canal that would “connect the two seas”.
Nero in fact dug the first piece of land out himself, using a golden pick, and carried this first basket of earth and turf on his own back. However, even though Nero had approximately 6000 slaves who would work on the canal, again, the plan never materialized, for several reasons, including financial ones.
The idea for the canal was left unfinished, until it was revived again during the late 1800’s. After several false starts, the Corinth Canal was finally completed, and put in use, on October 28th 1893.


The work on the canal was carried out by a combination of French and Greek workmen. The Corinth Canal was actually based on the “Panama ans Suez Canals”, and has often been referred to as the “step-child” of these canals.
The Corinth Canal is still in use today, though many newer and larger ships are too large to pass through any more. However, the canal is still used by many smaller ships, and there are also cruises organized where you can travel on a boat along the canal.


CORINTH CANAL, GREECE. 1941-04. THE ENTRANCE TO THE CORINTH CANAL CAN BE SEEN IN THE CENTRE MIDDLE DISTANCE NEAR THE BOATS. A FLAT SANDY ISTHMUS LINKS THE PELOPONNESE WITH THE REMAINDER OF GREECE AND IT IS THROUGH THIS ISTHMUS THAT THE CORINTH CANAL HAS BEEN CUT. IT WAS ACROSS THIS CANAL THAT THE BRITISH FORCES WITHDREW TO THE EMBARKATION BEACHES AT ARGOS, KALAMATA AND MONEMASIA.


Corinth, Greece. C. 1944-11. A general view showing part of the Corinth Canal looking towards the Aegean Sea and also showing the merchant ship blocking the entrance.


CORINTH CANAL, GREECE. 1941-04. THE CORINTH CANAL CUT THROUGH THE FLAT ISTHMUS WHICH CONNECTS THE PELOPONNAISE WITH THE REST OF GREECE. A BRIDGE ACROSS THE CANAL, CARRYING THE ROAD AND RAILWAY WHICH PASSES THROUGH THE TOWN OF CORINTH, WAS CAPTURED BY GERMAN PARATROOPERS, AFTER A HEAVY GERMAN AIR ATTACK ON THE 26TH APRIL. NEVERTHELESS THE AUSTRALIAN SAPPERS WERE ABLE TO DETONATE THE DEMOLITION CHARGES PREVIOUSLY PREPARED AND COMPLETELY DESTROYED THE BRIDGE.


Facts about the Corinth Canal

Length: 6343 meters (3.94 miles)
Width at land level: 24.60 meters
Width at Sea Bed: 21.30 meters
Water Depth: 8 meters

Highest Point from Sea Level: 79 meters