ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ Η ΓΗ ΤΡΕΜΕΙ !!! KOΡΙΝΘΟΣ: ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ ΤΟΥ 1928-ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ

Ένα σπάνιο βιντεάκι διάρκειας ενός λεπτού από τα αρχεία του british Pathe, μπορείτε να δείτε
στην συνέχεια. Φωτογραφίες από τις διάφορες σκηνές του βίντεο με τους κατοίκους να ψάχνουν στα ερείπια της πόλης και να συνωστίζονται για να πάρουν μια φρατζόλα ψωμί.

Ο καταστρεπτικός σεισμός της 28ης Απριλίου του 1928 ισοπέδωσε την πόλη της Κορίνθου, αλλά ευτυχώς οι προσεισμικές δονήσεις είχαν θορυβήσει τους κατοίκους οι οποίοι είχαν προλάβει να φύγουν από τα σπίτια τους. Ο καιρός ήταν ο πρώτος οιωνός. Από το πρωί υπήρχε ένας αδικαιολόγητος καύσωνας σε όλη την πόλη. Όσο πλησίαζε η ώρα του Εγκέλαδου, η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Τα ζώα έκαναν σαν τρελά, καθώς προαισθάνονταν την επερχόμενη καταστροφή.

Γύρω στις 9 η ώρα το βράδυ ξεκίνησαν οι αλλεπάλληλες δονήσεις, τις οποίες συνόδευε μια δυνατή βοή που ερχόταν από τη γη. Σχεδόν όλα τα κτίρια της Κορίνθου καταστράφηκαν. Το τελικό χτύπημα ήρθε στις 22:00 το βράδυ, όπου έγινε ο μεγάλος σεισμός των 6,3 Ρίχτερ. Οι δονήσεις που συνεχίστηκαν και για τις επόμενες δύο μέρες, δεν άφησαν τίποτα όρθιο. Ο σεισμός έγινε αισθητός σχεδόν σε όλη την Πελοπόννησο, το μεγαλύτερο μέρος της Εύβοιας και της Στερεάς Ελλάδας, τα νησιά του Σαρωνικού, τις Κυκλάδες, τον Βόλο, την Πρέβεζα, ακόμα και την Κρήτη. Οι προσεισμικές δονήσεις, περιόρισαν τον αριθμό των θυμάτων στους 20 νεκρούς και 30 τραυματίες . Όμως ο σεισμός κατέστρεψε το σύνολο σχεδόν των 2.000 κτιρίων της πόλης της Κορίνθου και προκάλεσε σημαντικές ζημιές σε γειτονικές πόλεις όπως το Λουτράκι.

Οι αφηγήσεις των κατοίκων ήταν δραματικές: 
«νιώθαμε την γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μας. Ένας τεράστιος κρότος ακούστηκε και τα κτίρια κατέρρευσαν. Μια μεγάλη φλόγα είδαμε στον ουρανό και νομίζαμε ότι ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Αργότερα μάθαμε ότι η φλόγα οφειλόταν στην ένωση του ηλεκτρικού της Κορίνθου. Το κτίριο του ηλεκτρικού καταστράφηκε τελείως. Οι γυναίκες φώναζαν «παναγία σώσε μας»

Μια τεράστια θύελλα σκόνης έκανε ακόμη πιο τραγικό το σκηνικό, όπως ανέφεραν δημοσιεύματα της εποχής. Αμέσως επικράτησε πανικός. Ο κόσμος με κάρα και άλογα φόρτωνε ό,τι μπορούσε και έφευγε προς τα βουνά φοβούμενος νέο χτύπημα του Εγκέλαδου.
Αμέσως εστάλη βοήθεια από τις γύρω περιοχές. Στήθηκαν σκηνές για την στέγαση των σεισμοπαθών ενώ απεστάλησαν και τρόφιμα. Επίσης ένα αγγλικό και δύο ιταλικά πολεμικά πλοία κατέπλευσαν την περιοχή και προσέφεραν εφόδια στους σεισμοπαθείς. Η Νέα Κόρινθος Στις 28 Απριλίου του 1928, πέντε μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό και τις αλλεπάλληλες μικροδονήσεις, ξεκίνησε η κατεδάφιση των ερειπίων για να ξεκινήσει η ανοικοδόμηση της πόλης από το μηδέν. Τα συνεργεία άρχισαν να γκρεμίζουν τα υπολείμματα των σπιτιών, να καθαρίζουν τους δρόμους, να συμμαζεύουν τα υλικά για να ξεκινήσει η προετοιμασία για να θεμελιωθεί η «Νέα Κόρινθος» πάνω σε νέο ρυθμό.
 ΠΗΓΗ

Η Κόρινθος το 1910

ΔΕΙΤΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ,ΧΩΡΙΣ ΗΧΟ
ΤΙΤΛΟΣ ΤΟΥ: ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ Η ΓΗ ΤΡΕΜΕΙ !!!

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
http://www.mixanitouxronou.gr
ΠΗΓΗ ΒΙΝΤΕΟ
www.youtube.com

Ο ΑΘΕΑΤΟΣ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ ΜΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ Ο ΔΙΑ-ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ & ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Το πριν και το μετά..Η Ακρόπολη χωρίς τον δια-φωτιστή της!

ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ 

(Ιούλιος 2004)

Δεσπόζει πάνω από την πόλη των Αθηνών και αποτελεί το χώρο όπου βρίσκονται μερικά από τα σημαντικότερα πολιτιστικά μνημεία της ανθρωπότητας. Οι προσανατολισμοί των μνημείων, κατά τη διάρκεια της ημέρας εκμεταλλεύονται πλήρως το ηλιακό φως για να αναδείξουν τη μοναδική αρχιτεκτονική τους, ενώ η θέση τους τα καθιστά απρόσβλητα από τα φώτα της πόλης τη νύχτα, συνεπώς εδώ και πολλά χρόνια θεωρείται επιβεβλημένος ο φωτισμός του συνόλου του βράχου της Ακρόπολης και των μνημείων της, προκειμένου να αναδεικνύεται η τελειότητα του συνόλου. Οι σύγχρονες τεχνολογίες και τα προϊόντα στο φωτισμό των κτιρίων, επιτρέπουν τον αποτελεσματικότερο φωτισμό των μνημείων της Ακρόπολης.

Παρ’ όλα αυτά, ολόκληρος ο χώρος των μνημείων της Ακρόπολης έχει χαρακτηριστεί ως χώρος Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και οποιεσδήποτε επεμβάσεις για την εγκατάσταση των φωτιστικών σωμάτων επιβάλλεται να ακολουθούν αυστηρούς κανόνες προκειμένου να μην αλλοιώσουν τη μορφή των μνημείων και να μην προκαλέσουν την παραμικρή φθορά. Το Σωματείο “Οι Φίλοι της Αθήνας”, υπό την προεδρία του σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη, ο οποίος πρώτος οραματίστηκε το φωτισμό των μνημείων αυτών όπως τους αξίζει, ανέλαβε τη χρηματοδότηση όλων των απαραίτητων μελετών για το νυκτερινό φωτισμό των μνημείων της Ακρόπολης (Παρθενώνα, Ερέχθειο, Προπύλαια), για το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, για το Ναό του Ηφαίστου (Θησείο) και για το μνημείο Φιλοπάππου. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, εξασφάλισε τις υπηρεσίες του διάσημου Γάλλου φωτιστή Pierre Bideau, γνωστού για το φωτισμό του Πύργου του Άϊφελ στο Παρίσι, καθώς και πλήθους άλλων μνημείων, o οποίος συνέταξε τις προκαταρκτικές προτάσεις του φωτισμού (φάση προμελέτης).

Στη συνέχεια, η Διεύθυνση Η/Μ μελετών του Γραφείου Δοξιάδη και προσωπικά ο Διευθυντής της Κώστας Κάπος, ανέλαβε την εκπόνηση της μελέτης εφαρμογής, βασισμένης στις καλλιτεχνικές προτάσεις του Bideau, αν και στην πορεία οι προτάσεις αυτές διαφοροποιήθηκαν κατά 70% λόγω των ιδιαιτεροτήτων του μνημείου. Η μελέτη είχε ως αντικείμενο τα παρακάτω:

• Προσδιορισμός επακριβών θέσεων τοποθέτησης των προβολέων στα μνημεία, ώστε να μην προσβάλλουν αισθητικά τις όψεις των μνημείων, δεδομένου ότι οι προβολείς που επιλέχθησαν είναι αρκετά ογκώδεις. Για το σκοπό αυτό ο μελετητής ζήτησε ειδικές προδιαγραφές απόχρωσης στους προβολείς, με ειδική παραγγελία στο εργοστάσιο της Philips Γαλλίας (απόχρωση προβολέων RAL 9001).

• Σχεδιασμός ειδικών ανοξείδωτων στηριγμάτων των προβολέων ώστε να μην υπάρχει ο κίνδυνος οποιασδήποτε βλάβης στα μνημεία. Τα στηρίγματα αυτά έπρεπε να είναι αισθητικά αποδεκτά, να μην είναι ορατά από απόσταση, να μην πακτωθούν σε οποιοδήποτε σημείο των μνημείων, να είναι κινητά και να αντέχουν σε ανεμοπιέσεις για ταχύτητες ανέμου πάνω από 160 km/hr.

• Προσδιορισμός της καλωδίωσης των προβολέων, δεδομένου ότι όλα τα καλώδια θα έπρεπε να διέλθουν εμφανώς και χωρίς καμία στήριξη.

• Τροφοδοσία των κυκλωμάτων και αυτοματισμοί έναυσης, έτσι ώστε οι απομακρυσμένοι μεταξύ τους πίνακες τροφοδοσίας να μπορούν να ανάβουν με ασύρματο τηλεχειρισμό. • Σύνταξη προδιαγραφών και παρουσίαση της μελέτης για έγκριση από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο.

Λόγω της μοναδικότητας των μνημείων δεν έπρεπε να υπάρξει καμία μόνιμη επέμβαση, φθορά ή αλλοίωση των χαρακτηριστικών αυτών και συνεπώς, η εγκατάσταση φωτισμού, στο σύνολό της, όφειλε να πληροί τις παρακάτω προϋποθέσεις και κανόνες, όπως αυτοί προσδιορίστηκαν από τον Κ. Κάπο:

• Δεν πρέπει να υπάρξουν εκσκαφές. Επιτρέπεται μόνο η προσωρινή επικάλυψη μερικών καλωδιώσεων με ελεύθερο και σαθρό χώμα εντελώς επιφανειακά.

• Όλες οι καλωδιώσεις οφείλουν να είναι επιφανειακές και τα καλώδια να μη στηρίζονται με μόνιμα μέσα στα αρχιτεκτονικά στοιχεία.

• Οι καλωδιώσεις πρέπει κατά το δυνατόν να κρύβονται πίσω από διάφορα αρχιτεκτονικά στοιχεία ώστε να μην αλλοιώνουν τη μορφή του μνημείου.

• Τα φωτιστικά σώματα πρέπει να στηρίζονται σε κινητές βάσεις, δυνάμενες να αφαιρεθούν ή να μετακινηθούν.

• Τα υλικά που επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν δεν θα οξειδώνονται και δεν θα προκαλούν λεκέδες ή άλλες χημικές αντιδράσεις με τα αρχιτεκτονικά στοιχεία των μνημείων.

• Λόγω της επιφανειακής εγκατάστασης του φωτισμού, όλες οι καλωδιώσεις και τα φωτιστικά σώματα πρέπει να βρίσκονται σε σημεία μη προσβάσιμα από τους επισκέπτες του αρχαιολογικού χώρου.

• Αν και προσωρινή, η στήριξη των φωτιστικών σωμάτων πρέπει να είναι επαρκής για την αντιμετώπιση διαφόρων μηχανικών καταπονήσεων που θα μπορούσαν να τα ανατρέψουν (κραδασμούς, ανεμοπιέσεις, τυχαία λακτίσματα κτλ.).

• Μελλοντικά, και μετά την ολοκλήρωση των εργασιών συντήρησης των μνημείων, τα εξωτερικά φωτιστικά σώματα θα πρέπει να μπορούν να επανεγκατασταθούν επάνω σε κάποια μελλοντική μεταλλική περίφραξη του κάθε μνημείου εάν αυτό είναι αποδεκτό από την αρμόδια Αρχαιολογική Υπηρεσία.

Η ιδιαιτερότητα της μελέτης αυτής είναι η χρήση προβολέων πολύ μικρότερης ισχύος, ο καθένας από τους οποίους φωτίζει με ιδιαίτερο τρόπο το κάθε αρχιτεκτονικό στοιχείο ώστε να εξασφαλίζεται η αντίληψη του ανάγλυφου από απόσταση. Επιπλέον, οι εσωτερικές τοιχοποιίες φωτίζονται κατά τρόπο που να δημιουργεί την αίσθηση ενός εσωτερικού φωτός που προέρχεται από τα ίδια τα μνημεία και δεν προσπίπτει σε αυτά.

Έτσι, επιλέχθηκαν για χρήση 3 βασικοί τύποι προβολέων:

•1. Προβολείς για λαμπτήρες μεταλλικών αλογονιδίων με κεραμικό καυστήρα (τύπος CDM-T Philips) απόχρωσης 830 και θερμοκρασίας χρώματος 3000 °Κ (φυσικό λευκό χρώμα) ισχύος 35, 70 ή 150 W. Η θερμοκρασία των 3000 °Κ, η οποία είναι σχετικά χαμηλή, αποσκοπεί στην αποκάλυψη του χρώματος του μαρμάρου.

• 2.Προβολείς λαμπτήρων λευκού νατρίου υψηλής πίεσης (τύπος SDW-T Philips) με θερμοκρασία χρώματος 2500 °Κ (υπόλευκο/κίτρινο), ισχύος 100 W.

• 3.Προβολείς ανοικτής δέσμης, νατρίου υψηλής πίεσης (τύπος SON-T comfort Philips) ισχύος 100, 150 και 250 W, με θερμοκρασία χρώματος 2200 °Κ (ρόζ-πορτοκαλί).

Οι δύο πρώτοι τύποι των προβολέων χρησιμοποιήθηκαν για το φωτισμό των αρχιτεκτονικών στοιχείων του κάθε μνημείου (κίονες, μετόπες, αετώματα κτλ.) και συγκεκριμένων εξωτερικών τοιχοποιιών. Για τη δημιουργία πιο εντυπωσιακού φωτισμού με τονισμό του ανάγλυφου, χρησιμοποιήθηκαν ένας από τους δύο πρώτους τύπους προβολέων σε κάθε κίονα, ώστε το κάθε ορατό τεταρτημόριο να φωτίζεται από διαφορετικό τύπο προβολέα.

Η συγκέντρωση των δεσμών έγινε με ειδικά κρύσταλλα/φακούς (οριζόντιους ή κάθετους εκτατήρες) ώστε η δέσμη να είναι κάθετη κατά μήκος του κάθε κίονα, ή οριζόντια κατά μήκος κάποιας μετόπης. Ορισμένοι μάλιστα προβολείς απαιτούσαν τη χρήση αμμοβολισμένων προστατευτικών κρυστάλλων ώστε να έχουν εντελώς ομοιόμορφο φωτιστικό αποτέλεσμα επάνω σε τοίχους. Ο τρίτος τύπος προβολέα χρησιμοποιήθηκε για το φωτισμό των εσωτερικών τοίχων του κάθε μνημείου (σηκών) έτσι ώστε ο σχετικά χαμηλός φωτισμός και το πορτοκαλί χρώμα να δίνουν την εντύπωση ότι ο ίδιος ο τοίχος φεγγοβολεί ένα εσωτερικό φως που συμβολίζει το αρχαίο πνεύμα που ζει μέσα στα μνημεία αυτά.

Γενικά, υιοθετήθηκε η φιλοσοφία ότι τα μνημεία αυτά την εποχή που κατασκευάστηκαν είχαν ως πιθανό φωτισμό τη φωτιά, συνεπώς κάποιος αντίστοιχος φωτισμός είναι ο πλέον δόκιμος για την αρχιτεκτονική τους.

Εκτός από το φωτισμό των μνημείων, ιδιαίτερη σημασία έχει και ο φωτισμός του Βράχου της Ακρόπολης. Εδώ γίνεται πάλι η χρήση των προβολέων τύπου 1, ημιανοικτής δέσμης, με πρόσπτωση υπό γωνία στο βράχο και στο τείχος, έτσι ώστε αφενός να μη διαταράσσεται το οικοσύστημα της περιοχής που περιλαμβάνει γεράκια, κουκουβάγιες και άλλα αρπακτικά πτηνά και αφετέρου να τονίζεται το ανάγλυφο του ιερού Βράχου και του τείχους της Ακρόπολης. Ιδιαίτερη μέριμνα έχει ληφθεί σε όλα τα μνημεία, ώστε να μην είναι ορατοί από μακριά οι προβολείς ή οι δέσμες τους, αλλά μόνο το φωτιστικό αποτέλεσμα που επιφέρουν στα μνημεία.

Ειδικά για το νότιο τμήμα του Βράχου, το οποίο παρουσιάζει πολύ λιγότερο ανάγλυφο από το βόρειο, χρησιμοποιήθηκαν και αμμοβολισμένα κρύσταλλα, προκειμένου να μη γίνει ο Βράχος πιο φωτεινός από ότι τα ίδια τα μνημεία.

Συνολικά εγκαταστάθηκαν περίπου 800 προβολείς Philips για το φωτισμό των μνημείων, αλλά, παρ’όλα αυτά, η απορροφώμενη ισχύς έχει μειωθεί σημαντικά σε σύγκριση με τους προηγούμενους προβολείς. Μάλιστα, σημειώνεται ότι τόσο το μνημείο του Φιλοπάππου, όσο και ο ναός του Ηφαίστου (Θησείο) φωτίστηκαν για πρώτη φορά από καταβολής τους και το αποτέλεσμα χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον Μιχάλη Κακογιάννη, χωρίς την πρωτοβουλία και το όραμα του οποίου, τίποτα δεν θα είχε πραγματοποιηθεί. Τα μέλη του σωματείου "Φίλοι της Αθηήνας" και ιδιαίτερα η Κυρία Ξένια Καλδάρα εργάστηκαν ανιδιοτελώς και με αφοσίωση, για την επίτευξη του σκοπού, ενώ η βοήθεια και οι οδηγίες του κ. Σπ. Οικονομόπουλου, ηλεκτρολόγου μηχανικού της ΥΣΜΑ (Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως) υπήρξαν πολύτιμες και καθοριστικές.

ΠΡΟΜEΛETH ΦΩTIΣMOY: C.I.E.L. Pierre Bideau S.A. (δεν λειτουργεί πλέον)

ΜEΛETH EΦAPMOΓHΣ: Κώστας Κάπος, Μηχανολόγος Μηχ. M.Sc. ως Διευθυντής Η/Μ μελετών του Γραφείου Δοξιάδη και αποκλειστικός μελετητής του έργου.

EΠIBΛEΨH/ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΡΓΟΥ: Κώστας Κάπος

KATAΣKEYH: J&P - ΑΒΑΞ

ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΦΩΤΙΣΜΟΥ: PHILIPS ΕΛΛΑΣ Α.Ε.Β.Ε.

Συντάκτης ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ

Περισσότερα στο μπλογκ του κυρίου Κ.Κάπου...

με τίτλο ΦΩΣ! ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ!

KAI ΕΓΕΝΕΤΟ..ΣΚΟΤΑΔΙ!

Με μια αγανακτισμένη ανάρτηση στο Facebook έκανε ο ενεργειακός/μηχανολόγος μηχανικός, Κώστας Κάπος*, ρίχνει φως στην εγκατάλειψη της μνημείου που ορίζει την Αθήνα όσο κανένα άλλο: την Ακρόπολη. 
Με αφορμή την επίσκεψη Μακρόν και την ομιλία του στην Πνύκα με φόντο την ...φωτισμένη? Ακρόπολη, ο ενεργειακός - μηχανολόγος μηχανικός, Κώστας Κάπος, υπεύθυνος για τον φωτισμό της Ακρόπολης το 2004, μιλά για τις νύχτες που «κρεμασμένος από τα βράχια στις 3.00 το πρωί, ρύθμιζε τις δέσμες φωτός» και καταγγέλλει ότι εξαιτίας της αδιαφορίας των υπευθύνων ο φωτισμός του Ιερού Βράχου παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης. 

Ο κ.Κώστας Κάπος

*πατήστε πάνω στο όνομα και θα μεταφερθείτε στην προσωπική του ιστοσελίδα.


«Δεν σκέφτηκε κανείς τους καν να πλύνει τους προβολείς που έχουν πιάσει 2 δάχτυλα βρόμας που έχει αλλοιώσει εντελώς τα φωτοτεχνικά τους χαρακτηριστικά του μνημείου», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Κάνει λόγο για τοποθέτηση ακατάλληλων λαμπτήρων, για τη βρομιά των προβολέων ως ένας άνθρωπος που προσπάθησε το 2004 να αναδείξει και να φωτίσει την Ακρόπολη.

Αναλυτικά η ανάρτηση του κ. Κάπου στο Facebook

Το 2004 ξοδεύτηκαν συνολικά 1.200.000 ευρώ για να αποκτήσουν τα μνημεία της Ακροπόλεως το φωτισμό αναδείξεως που τους άξιζε. Αγωνίστηκα όχι μόνο να ολοκληρώσω τις μελέτες, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή που ρύθμιζα τις δέσμες των προβολέων, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΜΟΙΒΗ, κρεμασμένος από τα βράχια στις 3.00 το πρωί, γιατί πίστευα στην αναγκαιότητα αυτού του Έργου και το αγαπάω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχω σχεδιάσει στην καριέρα μου..

Έκτοτε, κανένας υπάλληλος από τους πολλούς που ασχολούνται με την Ακρόπολη δεν σκέφτηκε καν να πλύνει τους προβολείς που έχουν πιάσει 2 δάχτυλα βρώμας που έχει αλλοιώσει εντελώς τα φωτοτεχνικά τους χαρακτηριστικά.
Τοποθετούν εντελώς ακατάλληλους λαμπτήρες, έχουν χαλάσει τη σκόπευσή τους, οι μισοί δεν δουλεύουν καν, και όλα αυτά για ένα κονδύλι της τάξης των 50.000 ευρώ που θα κόστιζε η συντήρηση της εγκατάστασης (προσωπικά, έχω προσφέρει δωρεάν τις υπηρεσίες μου, μια και είμαι πια ο μόνος που ξέρει όλη την εγκατάσταση).

Αναρωτιέμαι, ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ για την οικτρή εικόνα που δείχνουν σε όλο τον κόσμο κάθε φορά; Δεν καταλαβαίνουν ότι η εικόνα της εγκατάλειψης αυτής, είναι περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η εικόνα της Πτώσης μας;

Κοινοποιείστε αυτή την ανάρτηση φίλοι μου. Μας ντροπιάζει όλους αυτή η εικόνα και πρέπει να αλλάξει!!

 Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης 

ΠΗΓΕΣ
GOOGLE.GR
http://costaskapos.blogspot.gr
athensvoice.gr

ΛΑΙΣ Η ΚΟΡΙΝΘΙΑ: ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ!

Λαΐς η Κορινθία,πίνακας του Χανς Χόλμπαϊν του 1526

H Λαΐς, εταίρα από την Κόρινθο με ιδιαιτέρως ακριβή αμοιβή.
 Κοστολογείται στα 2000 ευρώ σημερινά.
Γιαυτήν είχε πει ο Διογένης ο Κυνικός:
 "οὐκ ὠνοῦμαι μυρίων δραχμῶν μεταμέλειαν", που σε ελεύθερη απόδοση σημαίνει "Δε δίνω τέσσερα μωβ για κάτι που ούτως ή άλλως θα μετανιώσω μετά".

Λεπτομέρεια: Λαΐς η Κορινθία,πίνακας του Χανς Χόλμπαϊν του 1526

Η Λαΐς δέχτηκε την πρόκληση και του πρόσφερε μια νύχτα δωρεάν. Ο Διογένης δέχτηκε, αλλά στο δωμάτιο τον περίμενε η ηλικιωμένη υπηρέτρια με σβηστή τη λάμπα. Ο Διογένης δεν κατάλαβε τίποτα.
Όταν την επομένη η Λαΐς τα έβγαλε όλα στην φόρα, ο κυνικός απάντησε με τη θρυλική ατάκα: "Λύχνου σβεσθέντος, πάσα γυνή Λαϊς", η οποία του χάρισε και μία πραγματική δωρεάν εμπειρία με την εταίρα, που καταγοητεύτηκε.

Εγώ η Λαίς, κάποτε η υπερηφάνεια της Ελλάδας
που για μένα τόσο πολλοί αναστέναξαν.
Τώρα που μεγάλωσα στο ιερό της Αφροδίτης
ο καθρέπτης της νεότητος μου παραιτείται.
Δεδομένου ότι αυτό που είμαι δεν θα δώ,
Και ότι ήμουν δεν μπορώ να γίνω. 

- Ο Αιγύπτιος Ιουλιανός

Η Λαΐς στον 'Αδη πίνακας του Gustave Cortos, εκτύπωση  Luis Falero (1902)

Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε με λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή της. Ποια είναι η αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις κουρτίνες της και πια είναι τα ψεύδη και πια από αυτά είναι εξωραϊσμός ή υπερβολή και ποια απόλυτη εφεύρεση από την ίδια την κυρία, τους θαυμαστές της , τους εχθρούς της ή τους βιογράφους της.  Οι βιογραφίες εκείνων του αρχαίου κόσμου συχνά ακολουθούν μύθους και μύθους. Αλλά το πρόβλημα με το γράψιμο για τη Λαΐς είναι ταυτόχρονα απλούστερο και πιο εξωφρενικό:
 ίσως υπήρχαν δύο εταίρες με το ίδιο όνομα που μερικές φορές η ιστορία τους μοιάζει με δύο επειδή ιστορίες για άλλη έχουν συνδεθεί λανθασμένα με αυτήν. Έτσι, αν και θα κάνω το καλύτερό μου για να ευθυγραμμίσω τα πράγματα, δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα ξεδιπλώσω πλήρως ένα κουβάρι που έχει πάρει πάνω από είκοσι τρεις αιώνες για να μπερδέψει.

Ορισμένες πηγές λένε ότι γεννήθηκε στη Hycara, στη Σικελία το 421 π.Χ., και πέθανε στη Θεσσαλία το 340. Αυτή είναι μια μακρά διάρκεια ζωής, αλλά όχι αδύνατη ακόμα και για το διάστημα. Αλλά, αν ήταν μόνο μία γυναίκα, ο θρύλος για το θάνατό της - ότι λιθοβολήθηκε από τις ντόπιες γυναίκες από ζήλια - θα είναι ακόμα σε θέση να εμπνεύσει τη δολοφονική ζήλια στα 81 της χρόνια. 
 Αν η ιστορία της δολοφονίας είναι αληθινή, θα είχε τουλάχιστον δύο χρόνια. Ωστόσο, είμαι πολύ ύποπτος ότι είναι πράγματι αλήθεια, γιατί ακούγεται πολύ περισσότερο σαν μια σαχλή ιστορία. Ενώ οι γυναίκες είναι σίγουρα ικανές να δολοφονούν, αλλά δεν το κάνουν. Αν η ημερομηνία του θανάτου είναι ακριβής, νομίζω ότι είναι πολύ πιθανότερο ο Λαΐς να πέθανε από το γήρας στο κρεβάτι της ... αλλά αυτό κάνει πολύ λιγότερο θορυβώδη ιστορία.
Και μια γυναίκα σαν αυτή δεν θα μπορούσε να πεθάνει ..αθόρυβα!

Η καταγωγή της προέλευσής της δεν είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα, η γενέτειρά της, η Hyccara, κατακτήθηκε από τους Αθηναίους το 415 Π.Κ.Χ. και ολόκληρος ο πληθυσμός της πωλήθηκε σε δουλεία. Ο Λάις κατέληξε στην Κόρινθο, και όπως έκανε στην Ροδόπη. Μερικοί σύγχρονοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η γερόντισσα Λαΐς γεννήθηκε στην Κόρινθο και η νεότερη στη Hyccara, δεδομένου ότι η πόλη ερημώθηκε χρόνια  πριν από τη γέννηση του όποιοδήποτε ήταν ακόμα νέος το 340, αυτό φαίνεται μάλλον απίθανο. Η θεωρία δύο εταίρων υπονομεύεται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σταθερές αναφορές σε αυτήν στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ., οι οποίες αργότερα είναι τελείως ανεπίσημες. 
Ο φιλόσοφος Αρίστιππος (435-356 π.Χ.) ήταν ένας από τους πελάτες της και μέντοράς της την αναφέρει σε δυο γραπτά έργα του, και να παίξε στον πλούτο του (388 π.Χ.), ο Αριστοφάνης αναφέρει ότι την είχε απαγάγει ένας άντρας που ονομάζεται Φιλονήδης. 
Αντίθετα, οι απολογισμοί των διάσημων ανδρών που λέγονταν ότι την είχαν αναζητήσει στα μέσα του 4ου αιώνα (όπως ο Δημοσθένης και ο Μύρων) δεν επαληθεύονται από σύγχρονες πηγές. Η ιστορία ότι πήγε δωρεάν σαν έπαθλο με τον Διογένη λέγεται και για την Φρύνη με τον Δημοσθένη να παίζει το ρόλο του βασιλιά της Λυδίας.

Λίγα λόγια για την ιστορία της Φρύνης και επανερχόμαστε στη Λαίδα την Κορινθία!

Φρύνη

Η Φρύνη ήταν μια απ’ τις διασημότερες εταίρες της αρχαίας Ελλάδας. Είχε συγκεντρώσει τόσα πλούτη, που προσφέρθηκε να χτίσει ξανά τα τείχη της Θήβας, που είχε καταστρέψει ο Μέγας Αλέξανδρος το 336 π.Χ....

Το μόνο που ζήτησε σαν αντάλλαγμα, ήταν να προστεθεί μία επιγραφή στα τείχη, που θα έλεγε: «Καταστράφηκαν από τον Αλέξανδρο, επισκευάστηκαν από τη Φρύνη την εταίρα».

Οι Θηβαίοι απέρριψαν την πρότασή της, από φόβο μήπως...
προσβάλουν τον Αλέξανδρο.

Το πραγματικό όνομα της εταίρας ήταν Μνησαρέτη και είχε γεννηθεί στις Θεσπιές, γύρω στο 371 π.Χ.

Ήταν κόρη του πάμφτωχου Επικλή και έβγαζε τα «προς το ζην», μαζεύοντας και πουλώντας κάπαρη.
Όμως, οι φιλοδοξίες της νεαρής Μνησαρέτης την οδήγησαν στην Αθήνα, όπου έχτισε τη λαμπρή της καριέρα.


Ξεκίνησε να εργάζεται ως αυλητρίδα και η ομορφιά και η γοητεία της πολύ γρήγορα την έκαναν να ξεχωρίσει.

Η Δίκη της Φρύνης

Όταν έγινε εταίρα, άλλαξε το όνομά της σε Φρύνη και έτσι έχει μείνει γνωστή μέχρι σήμερα. Το όνομα «Φρύνη» προερχόταν από τους μικρούς βατράχους, που είναι σχεδόν διάφανοι όταν γεννιούνται. Το δέρμα της εταίρας ήταν εξίσου λευκό και αψεγάδιαστο.

Όπως πολλές άλλες εταίρες, φημιζόταν για τις «τσιμπημένες» τιμές της. Μία νύχτα μαζί της κόστιζε μία μνα, δηλαδή εκατό δραχμές. Το ποσό ήταν τεράστιο, αλλά κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος.
Λέγεται ότι η Φρύνη άλλαζε τις τιμές, ανάλογα με τη συμπάθεια που έτρεφε για τον κάθε πελάτη της. Γι’ αυτό προσέφερε δωρεάν της υπηρεσίες της στον φιλόσοφο Διογένη, που τον εκτιμούσε πολύ.
Ο Διογένης απόλαυσε δωρεάν και τα κάλλη μιας άλλης διάσημης εταίρας, της Λαΐδας. Φαίνεται πως είχε μεγάλη «πέραση» στις γυναίκες.

Αντιθέτως, όταν αντιπαθούσε κάποιον, αρνούνταν να τον δεχτεί ως πελάτη, όσα χρήματα κι αν της έδινε.
Κάποια στιγμή, την προσέγγισε ο ρήτορας Ευθίας. Η Φρύνη απέρριψε όλες του τις προτάσεις, γιατί τον θεωρούσε πολύ άσχημο και αγενή.
Ο Ευθίας θίχτηκε και αποφάσισε να τιμωρήσει την αυθάδη εταίρα.
Την κατηγόρησε ότι προσπαθούσε να εισάγει στην Αθήνα μία θρησκεία απ’ τη Θράκη, που θα έβλαπτε τα ήθη των νεαρών κοριτσιών.
Αυτή ήταν ίσως η πιο συνηθισμένη κατηγορία στην αρχαία Αθήνα. Ο φιλόσοφος Σωκράτης είχε εκτελεστεί για τον ίδιο λόγο.
Ο Ευθίας έσυρε τη Φρύνη στο δικαστήριο, όπου την εκπροσώπησε ο πρώην εραστής της, Υπερείδης.
Παρά το ανυπόστατο της κατηγορίας του Ευθία, η δίκη δεν εξελισσόταν αισίως για την εταίρα. Οι δικαστές φαίνονταν να έχουν πειστεί απ’ το κατηγορητήριο και πίστευαν ότι ο Υπερείδης ήταν επηρεασμένος απ’ τη σχέση του με τη Φρύνη.
Λίγο πριν παρθεί η τελική απόφαση, ο Υπερείδης τράβηξε την εταίρα στο κέντρο του δικαστηρίου, για να μπορούν να την δουν όλοι.

Χωρίς να πει κουβέντα, έσκισε τα ρούχα της και αποκάλυψε στον κόσμο, το εκθαμβωτικά όμορφο κορμί της.

Genrich Ippolitovich Semiradsky-1889

Οι δικαστές τα έχασαν. Νόμισαν ότι έβλεπαν μπροστά τους την ίδια τη Θεά Αφροδίτη. Οι φήμες για το απαράμιλλο κάλλος της εταίρας αποδείχθηκαν αληθινές.

Την εποχή εκείνη, ο κόσμος πίστευε ότι η σωματική ομορφιά είχε σχέση με το ήθος και την εύνοια των Θεών. Όταν οι δικαστές αντίκρισαν την τελειότητα της Φρύνης, πείστηκαν ότι αν καταδίκαζαν αυτή τη γυναίκα, καταδίκαζαν την αγαπημένη των Θεών.

Η εταίρα αθωώθηκε και η φήμη ότι ήταν η επίγεια Θεά Αφροδίτη εξαπλώθηκε.

Η Φρύνη και ο γλύπτης Πραξιτέλης

Ένας απ’ τους διασημότερους πελάτες της εταίρας, ήταν ο γλύπτης Πραξιτέλης.

Την είδε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας γιορτής. Η Φρύνη φρόντιζε να μη δείχνει ποτέ το γυμνό κορμί της δημοσίως, για να διατηρεί την αίγλη της.

Όμως σε εκείνη τη γιορτή, χωρίς καμία ντροπή, έλυσε τα μαλλιά της, έβγαλε το χιτώνα της και βούτηξε αμέριμνη στη θάλασσα.

Πολύ γρήγορα, ο Πραξιτέλης έγινε ένας απ’ τους πιο αφοσιωμένους εραστές της Φρύνης. Λέγεται ότι ήταν ο μόνος που αγάπησε πραγματικά η εταίρα.

Η Φρύνη έγινε η μούσα του γλύπτη και με πρότυπο εκείνη, έφτιαξε 3 αγάλματα. Το πρώτο το αγόρασαν οι Κνίδιοι και έγινε ξακουστό ως η Αφροδίτη της Κνίδου.

Το δεύτερο ήταν από πεντελικό μάρμαρο και ο Πραξιτέλης το δώρισε στη γενέτειρα της Φρύνης, στις Θεσπιές. Το τρίτο ήταν ολόχρυσο και στήθηκε στους Δελφούς.

Η Φρύνη, παρά τον έρωτά της, δεν έχανε ευκαιρία να αποκομίσει δώρα απ’ τον Πραξιτέλη. Κάποια στιγμή της είπε, ότι θα της έδινε ότι του ζητούσε. Εκείνη ήθελε το μεγαλύτερο αριστούργημά του.

Τότε ο Πραξιτέλης της απάντησε, ότι δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ανάμεσα στα έργα του, ίσως για να αποφύγει να της δώσει το αγαπημένο του.

Η πανούργα Φρύνη δεν τον πίστεψε. Έβαλε έναν υπηρέτη του Πραξιτέλη να φωνάξει μες στη μέση της νύχτας, ότι είχε πάρει φωτιά το εργαστήριο του γλύπτη.

Ο Πραξιτέλης έντρομος, ζήτησε να βγάλουν έξω το άγαλμα του Έρωτα.

Η Φρύνη, που ήταν ξαπλωμένη δίπλα του, χαμογέλασε πονηρά και τον ενημέρωσε ότι το εργαστήριο δεν κινδύνευε. Εκείνη είχε στήσει όλο το σχέδιο, για να μάθει ποιο ήταν το αγαπημένο του έργο.

«Τον Έρωτα θα μου δώσεις», του είπε και ο Πραξιτέλης δεν μπόρεσε να αρνηθεί.

«Στοιχημάτισα να νικήσω άνθρωπο, όχι άγαλμα»

Η Φρύνη είχε βάλει στοίχημα, ότι κανείς άντρας δεν μπορούσε να αντισταθεί στα κάλλη της. Επέλεξε ως θύμα το φιλόσοφο Ξενοκράτη, μαθητή του Πλάτωνα και δάσκαλο του Δημοσθένη.

Η αποπλάνηση του Ξενοκράτη.

Πήγε στο σπίτι του και του ζήτησε να διανυκτερεύσει εκεί, με τη δικαιολογία ότι την κυνηγούσαν ληστές.

Ο Ξενοκράτης τη φιλοξένησε. Τη νύχτα, η Φρύνη μπήκε κρυφά στο δωμάτιο του Ξενοκράτη και ξάπλωσε δίπλα του.

Ο φιλόσοφος δεν ενέδωσε στον πειρασμό. Της ζήτησε να επιστρέψει στο δωμάτιό της και η Φρύνη υπάκουσε, απογοητευμένη.

Την επόμενη μέρα, όταν γνωστοποιήθηκε η αποτυχία της, η Φρύνη προσπάθησε να δικαιολογηθεί λέγοντας: «Στοιχημάτισα να νικήσω άνθρωπο, όχι άγαλμα».

Η εταίρα συνέχισε να ασκεί το επάγγελμά της ακόμα και σε μεγάλη ηλικία. Ο αισθησιασμός και η γοητεία της δεν εξασθένησαν με την πάροδο του χρόνου. Υπολογίζεται ότι πέθανε γύρω στα 310 π.Χ.

Επιστροφή στην ιστορία της Λαιδας!

Υπάρχει ένα τελευταίο στοιχείο που κάνει η θεωρία μιαςΛαΐς πολύ πιο πιθανή.
 η γυναίκα που πέθανε το 340 (και θάφτηκε σε έναν τάφο διακοσμημένο με το άγαλμα ενός λέαινα κρατώντας ένα κριάρι στα μπροστινά πόδια της) έπρεπε να έχει φύγει στην Θεσσαλία με τον νεαρό  Ιπποστράτος, με τον οποίο είχε ερωτευτεί. Τώρα, οι ποιητές λατρεύουν τη ρομαντική αντίληψη ενός επιτυχημένου δεσμού, δίνοντάς του όλα για την αγάπη, αλλά στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει σπάνια. Οι περισσότεροι είναι πιο ηλικιωμένοι, συνταξιούχοι που αναλαμβάνουν πολύ νεότερους άντρες παρά νέους που τρέχουν με αγόρια της ίδιας τους ηλικίας.

Στις δυο φωτογραφίες επάνω και λίγο πιο κάτω βλέπουμε τον Λέων του Κοράκου όπως αυτό εκτίθεται στην νέα  ανακαινισμένη αίθουσα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αρχαίας Κορίνθου.

Το 2001 οι διωκτικές αρχές κατάσχεσαν αυτό το λιοντάρι από αρχαιοκάπηλους.Η Βάση και το κιονόκρανο είχαν εντοπισθεί ήδη από το 1995 στο λόφο Κοράκου.
Το λιοντάρι ήταν κατασκευασμένο από πωρόλιθο. Ήταν ζωγραφισμένο με μαύρο και κόκκινο χρώμα,που τώρα έχει χαθεί. Το γλυπτό στέκονταν πάνω σε κίονα και ήταν τοποθετημένο σε τάφο. Το συνολικό ύψος έφτανε τα 3.5 μέτρα. Λιοντάρι που κατασπαράζει κριάρι,επήσις πάνω σε κίονα,στόλιζε και τον τάφο της εταίρας Λαίδας στο Κράνειο.

550-540 Π.Χ

Έτσι, αν δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, τα γεγονότα της ζωής της Λαΐς φαίνονται να είναι αυτά:
 πέρασε την παιδική της  ηλικία και τα εφηβικά της χρόνια ως σκλάβα και εκπαιδεύτηκε ως Εταίρα. Μετά από λίγο οι θαυμαστές της αγόρασαν την ελευθερία της και έγινε δημοφιλής. Είχε  πολύ υψηλές αμοιβές και είχε επιδοθεί σε πολλές από τις υπερβολές που είναι κοινές στο επάγγελμά της. Είχε ακόμη αναπτύξει το δικό της αποκλειστικό άρωμα. Η Παραμονή της στην Κόρινθο της το επέτρεψε αυτό γιατί ήταν δίασημη η πόλη για την παραγωγή εκλεκτών αρωμάτων.
 Από τα πρώτα της τριάντα χρόνια όμως επιβάρυνε την υγεία και την ζωή της αφού ήταν αναγκασμένη να δέχεται μεγάλο αριθμό  πελατών. Καθώς μεγάλωσε, πήρε τον Ιπποστρατό και μετακόμισε στη Θεσσαλία και τελικά πέθανε από γηρατειά. 
Η θρυλική ομορφιά και η  φήμη γοητεύονται από τις ιστορίες , όπως το μέλι προσελκύει τις μύγες (ακόμα και ιστορίες που είπε για τους άλλους), και, τελικά, υπήρχαν πάρα πολλές ιστορίες για τη διάρκεια ζωής μόνο μίας γυναίκας ... 
και μερικοί-όχι πολύ έξυπνοι-ως φανταστικοί ιστορικοί αποφάσισαν να την χωρίσουν σε δύο.

«Όλη η Ελλάδα έλιωνε από πόθο μπροστά στην πόρτα της», έγραφε ο Ρωμαίος ποιητής, Προπέρτιος. 

Έζησε την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου, από το 431 π.Χ. μέχρι το 404 π.χ. Λεγόταν ότι είχε όμορφες ξανθές μπούκλες, λεπτό και καλλίγραμμο σώμα, με δύο στήθη «σαν κυδώνια».  Ήταν τόσο περιζήτητη, που τολμούσε να ζητάει υπέρογκα ποσά από τους πελάτες της.
 Ο φιλόσοφος Σωτίων υποστήριζε, ότι η παροιμιώδης έκφραση «οὐ παντὸς ἀνδρὸς ἐς Κόρινθον ἔσθ’ ὁ πλοῦς», δηλαδή «δεν είναι για όλους τους άνδρες η Κόρινθος», αναφερόταν στις «τσουχτερές» τιμές της εταίρας Λαΐδας, που δεν μπορούσαν να πληρώσουν όλοι.
 Ο μεγάλος Αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης, ήταν ένας απ’ τους επίδοξους εραστές της Λαΐδας. Όταν, όμως, άκουσε το ποσό που θα έπρεπε να καταθέσει, για να απολαύσει μία νύχτα μαζί της, άλλαξε γνώμη και της απάντησε «οὐκ ὠνοῦμαι μυρίων δραχμῶν μεταμέλειαν», δηλαδή «δεν αγοράζω με δέκα χιλιάδες δραχμές κάτι που αργότερα θα μετανιώσω». Δέκα χιλιάδες δραχμές αντιστοιχούσαν σε περίπου 2.000 ευρώ, αν οι υπολογισμοί των ειδικών είναι σωστοί. Λόγω της ακρίβειας και της απληστίας της, συνήθιζαν να την αποκαλούν «Αξίνη».
 Φημιζόταν, όχι μόνο για την ομορφιά και τον αισθησιασμό της, αλλά και για  τη μόρφωση και την καλαισθησία της. Πολλοί έλεγαν, ότι μπορεί η Αθήνα να είχε για στολίδι τον Παρθενώνα, αλλά στην Κόρινθο μπορούσε κανείς να δει το ανάκτορο και τους κήπους της εταίρας Λαΐδας, που ήταν αξεπέραστου κάλλους. «Στο σκοτάδι, όλες οι γυναίκες σαν τη Λαΐδα είναι» ... 

Διογένης, έργο του Ζαν-Λεόν Ζερόμ

Η Λαϊς είχε ενοχληθεί από την αδιαφορία του κυνικού φιλόσοφου Διογένη. Αν και ανάμεσα στους θαυμαστές της συγκαταλέγονταν Διογένης μερικά απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα της φιλοσοφίας και των τεχνών, ο Διογένης έμενε τελείως ανεπηρέαστος. Τότε, η εταίρα αποφάσισε να τον τιμωρήσει. Τον πλησίασε και του πρόσφερε να περάσει μία νύχτα μαζί της, χωρίς χρέωση. Ο Διογένης συμφώνησε και πήγε να τη βρει σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Η Λαΐς, όμως, δεν βρισκόταν στο δωμάτιο. Τη θέση της είχε πάρει μία κακάσχημη και ηλικιωμένη υπηρέτριά της. Ο Διογένης δεν κατάλαβε τίποτα και πέρασε τη νύχτα με την άγνωστη γυναίκα. Την επόμενη μέρα, η Λαΐς τον ενημέρωσε για το περιστατικό και τον έκανε «βούκινο» σε όλη την Κόρινθο. Η αντίδραση του Διογένη, έβαλε στη θέση της την «άταχτη» εταίρα: «Λύχνου σβεσθέντος, πάσα γυνή Λαϊς», δηλαδή «Στο σκοτάδι, όλες οι γυναίκες σαν τη Λαΐδα είναι».

Πίνακας του John William Waterhouse (1882). 

 Η εταίρα εντυπωσιάστηκε απ’ το πνεύμα του φιλοσόφου και του προσέφερε μία πραγματική νύχτα μαζί της, χωρίς να ζητήσει χρήματα. Άλλωστε, ο Διογένης δεν είχε να της δώσει αυτό που ο ίδιος περιφρονούσε, δηλαδή τάλαντα. Ο φιλόσοφος Αρίστιππος. Εκείνη την περίοδο, ο πιο «τακτικός» πελάτης της, ήταν ο φιλόσοφος Αρίστιππος, τον οποίον κορόιδευαν οι Κορίνθιοι, επειδή ξόδευε τεράστια ποσά στην κλίνη της. Όταν μαθεύτηκε ότι η Λαΐς προσέφερε δωρεάν το κορμί της στο Διογένη, όλοι στράφηκαν στον Αρίστιππο και ανέμεναν μία έντονη αντίδραση απ’ τον αδικημένο εραστή. Έμειναν ανικανοποίητοι, γιατί ο Αρίστιππος, με εξίσου φιλοσοφική διάθεση, απάντησε πολύ ήρεμα: «Την πληρώνω για να ευχαριστεί εμένα, όχι για να μην ευχαριστεί άλλους.» Ήταν ωραίοι τύποι οι πρόγονοί μας και ετοιμόλογοι, όπως θα διαπιστώσετε διαβάζοντας τη συνέχεια. Ο Αρίστιππος ήταν ο ιδρυτής της ηδονιστικής σχολής και ένας απ’ τους μεγαλύτερους θαυμαστές της Λαΐδας. Ζούσαν μαζί για μία περίοδο και την υπερασπίστηκε σθεναρά, όταν κάποιος τον ρώτησε αν ντρέπεται που ζει με μία πόρνη. Ο Αρίστιππος είπε: «Σου φαίνεται περίεργο να ζεις σε ένα σπίτι, που πριν από εσένα, ζούσαν άλλοι; Ή δεν ταξιδεύεις με πλοίο, που ταξίδεψαν κι άλλοι; Φυσικά και όχι. Με τον ίδιο τρόπο, δεν είναι ντροπή να είσαι με μία γυναίκα, που έχει σχέσεις και με άλλους».

Ο κωμικός ποιητής Επικράτης παρομοίασε τη Λαΐδα με έναν αετό, που κατασπαράσσει τα πάντα όταν είναι νέος και γερός, ενώ όταν γερνά, δεν μπορεί  ούτε καν να τραφεί μόνος του. Ήθελε με αυτό το δεικτικό σχόλιο, να καυτηριάσει τη ζωή της μεγάλης εταίρας, η οποία όταν μεγάλωσε, έγινε μία φτωχή μαστροπός. Ο θάνατός της προήλθε είτε από πνιγμό, όταν ένα κουκούτσι ελιάς κόλλησε στον λαιμό της, είτε από ανακοπή καρδιάς, κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης. Ως προς το τέλος της, επικρατεί σύγχυση και πολλά σενάρια.
Όπως και να έχει το τέλος της, το βέβαιο είναι, ότι κατά τη διάρκεια της ζωής της υπήρξε σπουδαία και αξεπέραστη, ασκώντας ένα επάγγελμα που οι αρχαίοι Έλληνες σέβονταν. Αρκεί να μπορούσαν να πληρώσουν το τίμημα. Και η Λαϊς είχε το υψηλότερο.

Εδώ η Λαΐς μονολογεί σε στίχους Ηλία Πετρόπουλου

Είμαι η Λαΐς που κάποτε για την ομορφιά μου
όλη η Κόρινθος κι όλη η Ελλάδα με ταραχή μιλούσε
Εγώ είμαι που κάποτε τα ψηλά παλληκάρια
ξενυχτούσανε κάτω από τα παράθυρά μου

Είμαι η Λαΐς εκείνη μα τώρα αλίμονο
τον καθρέφτη μου αφιερώνω στην Αφροδίτη
γιατί δε θέλω να βλέπω το πρόσωπό μου τώρα
δεν μπορώ να δω το πρόσωπό μου ως ήτο πρώτα

Είμαι η Λαΐς που κάποτε για την ομορφιά μου
όλη η Κόρινθος κι όλη η Ελλάδα με ταραχή μιλούσε

ΠΗΓΕΣ
maggiemcneill.wordpress.com
mixanitouxronou.gr
e-rodios.blogspot.gr
Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου